مقايسه اثربخشي آموزش جنسي و آموزش ارتباط زناشويي بر تعهد زناشويي در زنان متاهل مهاجر

هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي آموزش جنسي و آموزش ارتباط زناشويي بر تعهد زناشويي در زنان متاهل مهاجر بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي ﺑﺎ ﻃﺮح ﭘﻴﺶآزﻣﻮن_ﭘﺲآزﻣﻮن و ﮔـﺮوه ﻛﻨﺘﺮل با دوره پيگيري سه ماهه بود. جامعه آماري پژوهش شامل زنان متاهل ايراني در سال 1402-1401 بودند كه طي 5 سال اخير به كشور امارات مهاجرت كرده بودند. تعداد 45 نفر به صورت دردسترس انتخاب و به صورت تصادفي در سه گروه (هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تجديد نظر شده تعارضات زناشويي (MCQ-R) ثنايي (1387) و پرسشنامه تعهد زناشويي (DCI) آدامز و جونز (1997) بود. يكي از گروه هاي آزمايش آموزش جنسي را در 10 جلسه 2 ساعته و گروه آزمايشي ديگر نيز آموزش ارتباط زناشويي را در قالب 10 جلسه 2 ساعته به صورت هفته اي يكبار دريافت كردند. براي تحليل داده ها از تحليل واريانس آميخته استفاده شد. نتايج نشان داد كه گروه آموزش جنسي به غير از مولفه شخصي (05/0 P) بر مولفه هاي اخلاقي و ساختاري تعهد زناشويي اثربخشي معنادار نداشته است (05/0 P). گروه آموزش ارتباط زناشويي بر هر سه مولفه تعهد زناشويي اثربخشي معنادار و پايداري داشته است (01/0 P). در نهايت، گروه آموزش ارتباط زناشويي در مقايسه با آموزش جنسي بر هر سه مولفه تعهد زناشويي اثربخشي معنادار و پايداري داشته است (01/0 P). نتايج نشان مي داد كه آموزش ارتباط زناشويي، احتمالا مداخله كارآمدتري در مقايسه با آموزش جنسي براي بهبود تعهد زناشويي زناشويي زنان متاهل مهاجر بوده است.