مقايسه اثربخشي طرح‌واره‌درماني و درمان فراشناخت بر ابرازگري هيجاني زنان متعارض

پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي طرح‌واره‌درماني و درمان فراشناخت بر ابرازگري هيجاني زنان متعارض انجام شد. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري سه ‌ماهه بود. جامعه‌ي آماري پژوهش شامل تمام زنان متعارض مراجعه‌كننده به كلينيك‌هاي مشاوره و خدمات روان‌شناختي منطقه 1 شهر تهران در سال 1402 بود كه از بين آنها 45 زن به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه گواه جايگذاري شدند. ابزارهاي سنجش شامل پرسشنامه تعارضات زناشويي ثنايي (1379،MCQ ) و پرسشنامه ابرازگري هيجاني كينگ و امونز (1990، EEQ) بود. مداخله‌ي مبتني بر طرح‌واره‌درماني و درمان فراشناخت در 8 جلسه دوساعته، هفته‌اي دو بار به‌صورت گروهي براي گروه آزمايش اول و دوم اجرا شد. براي تحليل داده‌ها از روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. يافته‌ها نشان داد بين ميانگين پيش‌آزمون و پس‌آزمون سه گروه در ابرازگري هيجاني (ابراز هيجان مثبت، ابراز هيجان منفي و ابراز صميميت) در سطح معناداري 0.05 P تفاوت معناداري وجود داشت و علاوه بر اين بين پس‌آزمون و پيگيري تفاوت معناداري در سطح 0.05 Pمشاهده نشد. همچنين بين ميانگين پس‌آزمون و پيگيري در دو گروه آزمايش تفاوت معناداري در سطح 0.05 P وجود داشت. از يافته‌هاي فوق مي‌توان نتيجه گرفت كه طرح‌واره‌درماني نسبت به درمان فراشناختي از اثربخشي بيشتري برخوردار است.