الگوي ساختاري سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت بر اساس ذهن‌آگاهي و خودشفقت‌ورزي: نقش واسطه‌اي استرس ادراك شده در زنان شاغل

هدف اين پژوهش بررسي نقش ميانجي استرس ادراك شده در ابطه بين ذهن آگاهي، خودشفقت ورزي با سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت در زنان شاغل بود. روش پژوهش توصيفي- همبستگي از نوع مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري كليه زنان شاغل در سازمان ها و اداره هاي دولتي استان تهران در سال 1401 بود كه از بين آنها 400 زن به صورت در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش پرسش نامه پنج عاملي ذهن آگاهي (FFMQ، بائر و همكاران، 2006)، مقياس شفقت به خود فرم كوتاه (SCS-SF، رائس و همكاران، 2003)، پرسشنامه استرس ادراك شده (PSS، كوهن و همكاران،1983) و نيمرخ سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت (HPLPII، والكر و همكاران، 1987) بود. داده ها به روش تحليل معادلات ساختاري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها نشان دهنده برازش مطلوب داده ها با مدل پيشنهادي پژوهش بود. ذهن آگاهي و استرس ادراك شده بر سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت اثر مستقيم معنادار داشتند (0.001 P) ولي اثر مستقيم خودشفقت ورزي بر سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت معنادار نبود (0.008 P) . همچنين ذهن آگاهي و خود شفقت ورزي با ميانجي گري استرس ادراك شده بر سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت اثر غير مستقيم معنادار داشتند (0.001 P). از اين يافته ها مي توان نتيجه گرفت افزايش ذهن اگاهي و خودشفقت ورزي باعث كاهش استرس ادراك شده در زنان شاغل مي شود و سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت را افزايش مي دهد.