اثربخشي زوج‌درماني هيجان‌مدار بر طرح‌واره‌هاي جنسي و رضايت جنسي زنان متعارض

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي زوج‌ درماني هيجان‌مدار بر طرح‌واره‌هاي جنسي و رضايت جنسي زنان متعارض بود. روش پژوهش نيمه ‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه‌ي آماري پژوهش حاضر متشكل از تمامي زنان متعارض مراجعه ‌كننده به كلينيك‌هاي مشاوره و روانشناسي شهرستان كرج در سال 1402 بود كه از بين آنها 30 نفر به روش نمونه‌گيري غيرتصادفي و دردسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه (15 نفر در گروه آزمايش و 15 نفر در گروه كنترل) جايگذاري شدند. ابزارهاي سنجش شامل پرسشنامه تعارضات زناشويي ثنايي (1379، MCQ)، پرسشنامه طرح‌واره خودجنسي- فرم زنان آندرسون و سيرانوسكي (1994، WSSS) و مقياس رضايت جنسي متسون و تراپنل (2005، SSS-W) بود. گروه آزمايش طي 10 جلسه‌ي 90 دقيقه‌اي و هفته‌اي يك بار جلسات زوج‌درماني هيجان‌مدار جانسون را دريافت كردند. داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس چندمتغيره مورد تجزيه ‌و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد با كنترل اثر پيش‌آزمون، بين ميانگين پس‌آزمون طرح‌واره جنسي و رضايت جنسي در دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معناداري در سطح 0.05 p وجود دارد. در نتيجه زوج‌درماني هيجان‌مدار مي‌تواند به‌عنوان روش درماني مؤثر در جهت بهبود طرح‌واره جنسي و افزايش رضايت جنسي زناشويي زنان متعارض مورد استفاده قرار گيرد.