اثربخشي مداخله ذهنيت رشد‌يابنده دوئيك بر تاب‌آوري تحصيلي و خود‌ناتوان‌سازي تحصيلي دانش‌آموزان دختر ابتدايي

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي مداخله ذهنيت رشد يابنده دوئيك بر تاب آوري تحصيلي و خود ناتوان سازي تحصيلي دانش آموزان دختر ابتدايي شهر اصفهان بود. پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمام دانش‌آموزان دختر پايه ششم ابتدايي بود كه در سال تحصيلي 1402-1401 در مدارس شهر اصفهان مشغول به تحصيل بودند. با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي، 30 دانش آموز به عنوان نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفي در گروه آزمايش (15 نفر) و گواه (15 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تاب آوري تحصيلي (ARQ) ساموئلز (2004) و پرسشنامه خودناتوان سازي تحصيلي (ASHS) شوينگر و استينسمر پلستر (2011) بود. گروه آزمايش  در 8 جلسه 50 دقيقه اي مداخله ذهنيت رشد يابنده دوئيك را دريافت كردند. براي تحليل داده‌ها از آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده گرديد. يافته ها نشان داد  با كنترل اثر پيش آزمون بين ميانگين پس آزمون تاب آوري تحصيلي و خودناتوان سازي تحصيلي در دو گروه تفاوت معناداري در سطح (0.05 P) وجود داشت. بر اساس يافته هاي پژوهش حاضر مي توان گفت مداخله تغيير ذهنيت دوئيك مي تواند در افزايش تاب آوري تحصيلي و كاهش خود ناتوان سازي تحصيلي دانش آموزان مؤثر باشد.