كشف چالش‌هاي ارتباط درماني در مداخلات خانواده ‌درماني: يك مطالعۀ كيفي پديدارشناسانه

مطالعه حاضر با هدف كشف چالش هاي ارتباط درماني در مداخلات خانواده درماني انجام شد. روش پژوهش كيفي و رويكرد پديدارشناسي انتخاب گرديد. ميدان پژوهش را كليه درمانگران حوزه‌هاي خانواده درماني در استان تهران با حداقل 5 سال تجربه كار در سال هاي 1400-1401 تشكيل دادند. 15 مشاركت كننده از طريق نمونه گيري هدفمند و طي يك فراخوان انتخاب شدند. نمونه گيري تا رسيدن به اشباع نظري ادامه يافت. جهت جمع آوري داده ها از مصاحبه نيمه ساختار يافته استفاده شد. تحليل داده‌ها براساس روش تحليل مضمون براون و كلارك (2019) انجام شد. تحليل نتايج منجر به توليد 1 مضمون اصلي، 3 مضمون فرعي و 7 مفهوم اوليه شد. مضمون اصلي «ضعف در مديريت پويايي‌هاي سيستمي» بود. مضمون فرعي نخست «ضعف در پياده‌سازي ديد سيستمي خانواده درمانگر» با مفاهيم اوليه (ضعف آموزش، ضعف نظارت و غفلت از درمان فردي خود) بود. مضمون فرعي دوم «مهارت ناكافي خانواده درمانگر در رعايت تعاملات متوازن در جلسات خانوادگي»، شامل مفاهيم اوليه (مهارت ناديده گرفته نشدن تمام اعضا در جلسه و ناهمخواني جنسيت با درمانگر) بود. و مضمون فرعي سوم «مهارت ناكافي خانواده درمانگر در مديريت تنش جلسات خانوادگي» به همراه مفاهيم اوليه(ضعف مهارت كنترل هيجاني و تمايل كمتر به برگزاري جلسات خانوادگي) بود. نتايج نشان داد مهارت ناكافي خانواد ه درمانگر در مديريت پويايي هاي پيچيده و پنهاني در تعامل با سيستم خانواده، چالش در ارتباط درماني است. بر اين اساس، لزوم بسترسازي هاي آموزشي و كاربردي در حوزۀ ارتباط در مداخلات خانواده درماني برجسته مي گردد.