بررسي نقش ميانجي رضايت زناشويي در رابطه ميان طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و تعهد زناشويي

هدف پژوهش حاضر، بررسي نقش ميانجي رضايت زناشويي در رابطه ميان طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و تعهد زناشويي در زنان متاهل بود. روش پژوهشي توصيفي‌‌‌-‌همبستگي به روش مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري شامل كليه زنان مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره تحت نظارت بهزيستي شيراز در سال هاي 1398-1400 بود كه از بين آنها 300 نفر به عنوان نمونه و با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. شركت‌كنندگان، پرسشنامه‌هاي طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه يانگ، فرم كوتاه (YSQ-SF، يانگ، 1998)، مقياس رضايت زناشويي انريچ (EMS، فاورز و السون، 1993)، پرسشنامه تعهد زناشويي (DCI، آدامز و جونز، 1997) را تكميل نمودند. نتايج نشان داد كه مدل پژوهش از برازش خوبي برخوردار است. يافته‌ها حاكي از آن بود كه اثر مستقيم حوزه‌هاي بريدگي و طرد (0.05 p) و ديگر‌ جهت‌‌مندي (0.01 p) بر تعهد زناشويي، و اثر مستقيم رضايت زناشويي (0.001 p) بر تعهد زناشويي معنادار است. همچنين رضايت زناشويي، رابطه ميان حوزه‌هاي بريدگي و طرد (0.05 p) و ديگر جهت‌‌مندي (0.01 p) با تعهد زناشويي را ميانجي‌گري مي‌كند. از يافته‌هاي فوق مي‌توان نتيجه گرفت كه طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه با توجه به نقش ميانجي رضايت زناشويي مي‌توانند تبيين‌كننده تعهد زناشويي در زنان متاهل باشند.