پيش بيني مسخ شخصيت و حالات تجزيه اي بر اساس تروماي كودكي : نقش ميانجي دلبستگي و توانمندي ايگو

هدف پژوهش حاضر تعيين نقش ميانجي دلبستگي و توانمندي ايگو در رابطه بين تروماي دوران كودكي، با مسخ شخصيت و حالات تجزيه‌اي بود. روش پژوهش، توصيفي-همبستگي و از نوع معادلات ساختاري بود. جامعه آماري را كليه افراد 15 تا 35 سال داراي تجارب تروماتيك در شهر قم، در سال 1402 تشكيل دادند و نمونه شامل 250 نفر از اين افراد بود كه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي اندازه‌گيري، پرسشنامه هاي مسخ شخصيت كمبريج (CDS، سيرا و بريوس، 2000)، تجارب تجزيه اي (DES II، كارلسون و پوتنام، 1993)، تروماي كودكي (CTQ، برنستاين و همكاران، 2003)، توانمندي ايگو (ESS، بارون، 1953) و مقياس دلبستگي بزرگسال (AAI، هازن و شاور، 1987) بودند. تحليل داده‌ها با استفاده از همبستگي پيرسون و معادلات ساختاري انجام شد. نتايج برازندگي مدل پيشنهادي حاكي از برازش خوب مدل با داده ها بود. ضرايب مستقيم مدل نشان داد تروماي كودكي بر مسخ شخصيت (0.001 P) و حالات تجزيه‌اي (0.05 P) اثر مثبت و معنادار و بر توانمندي ايگو (0.001 P) و دلبستگي ايمن (0.001 P) اثر منفي معنادار دارد. همچنين نتايج نشان داد تروماي كودكي از طريق ميانجي گري دلبستگي ايمن بر حالات تجزيه اي و مسخ شخصيت (0.001 P) و از طريق ميانجي گري توانمندي ايگو (0.05 P)  داراي اثر غيرمستقيم است. بنابراين قدرت ايگو و دلبستگي ايمن مي تواند بر تجربه بعد ‌‌از تروما اثر گذارد و باعث ابتلا به اختلالات تجزيه اي هنگام مبارزه با محرك ها شود.