اثربخشي بازي‌درماني كودك‌محور بر مشكلات رفتاري و تنظيم شناختي هيجان در كودكان داراي نشانگان اختلالات اضطرابي

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي بازي‌درماني كودك‌محور بر مشكلات رفتاري و تنظيم شناختي هيجان در كودكان داراي نشانگان اختلالات اضطرابي بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه‌ي آماري پژوهش شامل كليه‌ي كودكان 4 تا 7 سال داراي نشانگان اختلالات اضطرابي شهر فريدون‌كنار در سال 1401 بود كه از بين آنها 75 كودك به روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. سپس از ميان اين كودكان، 30 كودك كه داراي بالاترين نمره در مقياس اضطراب بودند، به صورت تصادفي در دو گروه (15 نفر در گروه آزمايش و 15 نفر در گروه كنترل) جايگذاري شدند. ابزارهاي سنجش شامل مقياس اضطراب كودكان پيش‌دبستاني اسپنس و همكاران (2001PAS, )، پرسشنامه مشكلات رفتاري راتر و همكاران (1967BPS, ) و پرسشنامه تنظيم شناختي هيجان گراس و جان (2003CERQ, ) بود. گروه آزمايش طي هشت جلسه‌ي 45 دقيقه‌اي و هفته‌اي دو بار تحت مداخله‌ي مبتني بر بازي‌درماني كودك‌محور لندرث (1993) قرار گرفتند. جهت تجزيه‌ و تحليل داده‌ها از روش تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده شد. نتايج تحليل كوواريانس چندمتغيره نشان داد با كنترل اثر پيش‌آزمون، بين ميانگين پس‌آزمون مشكلات رفتاري و تنظيم شناختي هيجان در دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معناداري در سطح 0.05 p وجود دارد. در نتيجه بازي‌درماني كودك‌محور مي‌تواند به‌عنوان روش كارآمدي در بهبود مشكلات رفتاري و تنظيم شناختي هيجان كودكان داراي نشانگان اختلالات اضطرابي مورد استفاده قرار گيرد.