الگوي ساختاري رابطه شايستگي هيجاني-اجتماعي و درگيري تحصيلي با پيشرفت تحصيلي: نقش واسطه‌اي خودكارآمدي تحصيلي در دانش‌آموزان متوسطه دوم شهر بجنورد

پژوهش حاضر با هدف بررسي الگوي ساختاري رابطه شايستگي هيجاني-اجتماعي و درگيري تحصيلي با پيشرفت تحصيلي بر اساس نقش واسطه اي خودكارآمدي تحصيلي انجام شد. روش پژوهش توصيفي_همبستگي از نوع تحليل مسير بود. جامعه آماري شامل همه دانش‌آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر بجنورد در سال تحصيلي 1401-1402 بود كه از اين ميان 383 نفر به شيوه خوشه اي چند مرحله اي به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. گردآوري داده هاي پژوهش به شيوه خودگزارشي و با استفاده از مقياس درگيري تحصيلي (AES) ريو (2013)، پرسشنامه شايستگي هيجاني-اجتماعي (SECQ) زو و اي (2012) و مقياس خودكارآمدي تحصيلي (ASEQ) جينكز و مورگان (1999) انجام شد. جهت سنجش پيشرفت تحصيلي معدل دانش آموزان در امتحانات پايان ترم محاسبه و به عنوان شاخصي از پيشرفت تحصيلي آنان در نظر گرفته شد. تحليل داده ها با استفاده از آزمون ضريب همبستگي و روش مدل يابي معادلات ساختاري انجام گرفت. نتايج نشان داد، بين درگيري تحصيلي و خودكارآمدي تحصيلي با پيشرفت تحصيلي رابطه مستقيم و معناداري وجود دارد (0.05≥P ). ديگر يافته پژوهش نشان داد اثر مستقيم شايستگي هيجاني-اجتماعي بر پيشرفت تحصيلي غيرمعنادار است (0.05 P). ضرايب غير مستقيم مشخص كرد، اثر غيرمستقيم شايستگي‌هاي هيجاني-اجتماعي و درگيري تحصيلي بر پيشرفت تحصيلي با نقش واسطه اي خودكارآمدي تحصيلي معنادار است. در نهايت شاخص هاي برازش به دست آمده از مدل كلي با داده هاي جمع آوري شده برازش مطلوب را دارا بودند. بر اين اساس شايستگي هيجاني-اجتماعي و درگيري تحصيلي به صورت مستقيم و غير مستقيم از طريق خودكارآمدي تحصيلي با پيشرفت تحصيلي مرتبط است.