اعتباريابي نسخه فارسي مقياس نشخوار خودانتقادي در دانشجويان

پژوهش حاضر با هدف اعتباريابي مقياس نشخوار خودانتقادي (SCRS) در نمونه اي از دانشجويان ايراني انجام شد. پژوهش حاضر توصيفي از نوع اعتباريابي بود. در اين مطالعه 307 نفر از دانشجويان دانشگاه تبريز در سال 1402 به روش نمونه گيري در دسترس مشاركت داشتند. جهت محاسبه پايايي بازآزمايي، 50 نفر نيز انتخاب و SCRS را در فاصله دو هفته تكميل كردند. در اين مطالعه، مقياس نشخوار خود انتقادي (SCRS، اسمارت و همكاران، 2016)، افسردگي، اضطراب، و استرس-21 (DASS-21، لاويبوند و لاويبوند، 1995) و فرم كوتاه مقياس خودشفقتي (SCS-SF، ريس و همكاران، 2011) اجرا شدند. با توجه به نتايج تحليل عاملي اكتشافي، يك عامل شناسايي شد كه در مجموع 55 درصد كل واريانس را تبيين مي كند. نتايج روايي ملاكي نشان داد كه مقياس نشخوار خودانتقادي با افسردگي، اضطراب و استرس رابطه مثبت و با شفقت به خود رابطه منفي داشت (0.05 P)؛ كه به ترتيب نشان دهنده روايي همگرا و واگراي اين ابزار مي باشد. يافته ها بيانگر اين بود كه مقياس نشخوار خودانتقادي از پايايي بازآزمايي 0.73 و از همساني دروني مطلوب به روش آلفاي كرونباخ 0.90 برخوردار است. با توجه به روايي و پايايي مطلوب آن در دانشجويان ايراني، پيشنهاد مي شود كه جهت سنجش نشخوار خودانتقادي در دانشجويان ايراني از اين مقياس استفاده گردد.