اثربخشي بازي‌درماني بر مهارت‌هاي ‌ارتباطي، احساس تنهايي و سازگاري ‌تحصيلي كودكان با آسيب‌ شنوايي

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي بازي درماني بر مهارت‌هاي ارتباطي، احساس تنهايي و سازگاري تحصيلي كودكان با آسيب شنوايي بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري شامل تمام دانش آموزان با آسيب شنوايي در دامنه سني ۶ تا ۱۲ سال شهر دامغان در سال تحصيلي ۱۳۹9-۱۳۹8 بودند كه ۱۶ نفر از آنها  با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به‌تصادف در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه ۸ نفر) گمارده شدند. جهت سنجش متغيرها از پرسشنامه‌ تجديدنظر شده مهارت‌هاي ارتباطي كوئين دام (QCST-R)، مقياس تجديدنظر شده احساس تنهايي راسل، پپلاو و كاترونا (R-UCLA) و پرسشنامه سازگاري تحصيلي تيگز، كلارك و تورپ استفاده گرديد و مداخلات بازي درماني به‌صورت گروهي براي گروه آزمايش طي ۱۲ جلسه ۴۵ دقيقه اي در واحد توان‌بخشي بهزيستي اجرا گرديد. براي بررسي فرضيه‌هاي پژوهش از تحليل كوواريانس چندمتغيري در محيط نرم افزاري ۲۲ _SPSS استفاده شد. نتايج پژوهش حاضر نشان داد ميانگين گروه آزمايش در پس آزمون مهارت هاي زندگي و سازگاري تحصيلي و احساس تنهايي متفاوت بود. درواقع بازي درماني بر افزايش مهارت‌هاي ارتباطي و مؤلفه هاي آن (توانايي دريافت و ارسال پيام، كنترل عاطفي، مهارت گوش دادن، بينش نسبت به فرايند ارتباط و ارتباط توأم با قاطعيت) و نيز سازگاري تحصيلي كودكان با آسيب شنوايي اثرگذار بود (0/01 p)، همچنين بازي درماني بر كاهش احساس تنهايي اين كودكان مؤثر بود (0/01 p). پيشنهاد مي شود از بازي درماني شناختي _ رفتاري با اجراي گروهي جهت بهبود مهارت‌هاي ارتباطي و افزايش سازگاري تحصيلي و كاهش احساس تنهايي كودكان با آسيب شنوايي استفاده گردد.