ارائه مدل موفقيت براي سازمان‌هاي غيردولتي فعال درزمينه بوم‏گردي در نواحي روستايي ايران

سازمان‌هاي غيردولتي زمينه‌ساز مشاركت مردم در امور اجتماعي هستند و نقش مهمي در توسعه‌ بوم‌گردي دارند. با وجود اين، تاكنون مؤلفه‏ هاي مؤثر بر موفقيت اين سازمان‏ ها در برنامه‏ ريزي و توسعه بوم‎‏ گردي بررسي نشده است. مطالعه حاضر با روش نظريه ‌زمينه‌اي به واكاوي نقش اين سازمان‌ها در توسعه بوم‌ گردي در نواحي روستايي ايران پرداخته، ويژگي‌هاي سازمان‌هاي موفق را احصاء و در نهايت مدل تبيين‌ كننده موفقيت اين سازمان‌ها را ارائه ‌كرده ‌است. مشاركت‌كنندگان اين مطالعه شامل 37 نفر از متخصصان بوم‌گردي، مديران و كارشناسان سازمان‌هاي غيردولتي، مديران دولتي و مالكين اقامتگاه‌ها بودند كه با نمونه‌گيري نظري انتخاب شدند. از تحليل مصاحبه‌ها، 64 كد باز و از تلفيق كدهاي باز حول يك محور، 6 كد محوري شامل توسعه درون‌زا، توسعه محله‌اي دارايي ‏محور، كدهاي رفتاري سازمان‌هاي غيردولتي، ويژگي‌هاي حرفه‏اي سازمان‏ هاي غيردولتي موفق، الزامات درون ‌ساختاري و الزامات پروژه‏ هاي موفق به ‌دست ‌آمد. در مدل حاصل از اين مطالعه، توسعه درون‌زا و دارايي محور به عنوان پارادايم غالب بر فعاليت اين سازمان‌ها در نظر گرفته‌ شد. توجه به مشاركت و انتفاع مستقيم جامعه محلي در برنامه‏ ريزي و مديريت پروژه‏ هاي بوم‏گردي و آگاه‏ سازي جامعه محلي از قابليت درآمدزايي دارايي‏ ها و جاذبه‏ هاي محلي براي موفقيت سازمان‌هاي غيردولتي توصيه مي‏ شود.