بررسي مؤلفه‌هاي اثرگذار بر امنيت غذايي خانوارهاي روستايي در استان‌هاي ايران رهيافت پانل پروبيت كسري

نقش تغذيه در سلامت جامعه و ارتباط آن با توسعه اقتصادي سبب شده است تا امنيت غذايي در بين اولويت ها و اهداف برنامه‌هاي توسعه هر كشور قرار گيرد. تدوين و طراحي برنامه هدفمند به منظور ارتقاء و بهبود وضعيت امنيت غذايي مستلزم شناسايي و سنجش ميزان اثرگذاري مؤلفه‌هاي مؤثر بر آن است. ازاين‌رو، در اين مطالعه مهم ترين مؤلفه‌هاي اثرگذار بر امنيت غذايي خانوارهاي روستايي در استان‌هاي ايران در دوره زماني 1385-1398 با استفاده از روش پانل پروبيت كسري مورد بررسي قرار گرفت. نتايج مطالعه نشان داد كه متغيرهاي ضريب جيني، تورم، ماليات سرانه و بيكاري، اثر منفي و معني‌دار و متغيرهاي درآمد سرانه و توسعه مالي اثر مثبت و معني‌داري بر امنيت غذايي خانوارهاي روستايي در استان‌هاي كشور داشته است. به طوري كه با افزايش يك درصدي هريك از اين متغيرها شاخص امنيت غذايي به ترتيب به ميزان 0/07-،  0/17-،  0/99-،  0/06-، 0/84 و 0/13 درصد تغيير مي يابد. با توجه به اثر منفي ماليات سرانه بر امنيت غذايي و تأثير منفي ماليات‌ بر توزيع درآمد و درآمد در دسترس و همچنين اثر منفي ضريب جيني بر امنيت غذايي و اثر توزيع درآمد بر آن، با بهبود ضريب جيني و افزايش درآمد در دسترس، ارتقاء امنيت غذايي ميسر خواهد بود. ازاين‌رو، پيشنهاد مي‌شود در راستاي بهبود امنيت غذايي، با توجه به اثرگذاري مثبت ضريب توسعه مالي بر امنيت غذايي و همچنين افزايش درآمد در دسترس، دولت با توجه بيشتر به مناطق روستايي و كمتر توسعه‌يافته با اعطاي تسهيلات و وام‌هاي ارزان قيمت و هدفمند، زمينه‌هاي افزايش سرمايه‌گذاري و درآمد و كاهش بيكاري و فقر را فراهم آورد.