ارزيابي و تبيين چارچوب شايستگي‌هاي كارآفرينانه زنان تسهيلگر روستايي (مطالعه‌اي در استان‌هاي همدان، قم و مركزي)

تحقيق حاضر با هدف ارزيابي شايستگي هاي كارآفرينانه زنان تسهيل گر روستايي و ارائه چارچوبي براي تبيين مجموعه شايستگي هاي كارآفرينانه آن ها در سه استان همدان، قم و مركزي انجام شد. اين تحقيق، نوعي تحقيق كاربردي و توصيفي- تحليلي است. جامعه آماري تحقيق 473 نفر از زنان تسهيل گر در اين سه استان بودند كه بر اساس فرمول كوكران 212 نفر از آن ها به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده ها، پرسش نامه‌ بود كه روايي آن توسط متخصصين تأييد و براي ارزيابي پايايي آن از ضريب آلفاي كرونباخ استفاده شد. براي ارزيابي چارچوب شايستگي‌ها از تكنيك تحليل عاملي تأييدي استفاده شد. بر مبناي نتايج تحقيق، برخورداري زنان تسهيل‌گر از تمامي مؤلفه‌هاي مرتبط با شايستگي‌هاي كارآفرينانه در حد متوسط تا زياد بوده و در بين شايستگي‌هاي مورد نظر، مؤلفه‌هاي مرتبط با شايستگي اخلاقي، شايستگي شخصي و شايستگي فني به ترتيب در اولويت هاي اول تا سوم قرار داشتند. نتايج تحليل عاملي نشان داد كه مؤلفه‌هاي دوازده گانه شايستگي از دقت لازم براي ارزيابي و پيش بيني شايستگي هاي كارآفرينانه زنان برخوردار بوده و چارچوب مورد نظر مورد تأييد قرار گرفت. در مجموع، زنان تسهيل‌گر از تنوع مطلوبي از شايستگي‌هاي كارآفرينانه مشتمل بر ويژگي‌هاي شخصي و اخلاقي، دانش و توانمندي‌هاي مرتبط و نيز هنجارها و نگرش‌هاي مناسب برخوردار بوده و مي‌توان انتظار داشت توانمندي و ظرفيت لازم در زنان تسهيل‌گر براي ايفاي نقش مؤثر در فرايند توسعه كارآفريني و اشتغال زنان روستايي وجود داشته باشد.