تغييرات مكاني سيستم‌هاي اجتماعي- بوم‌شناختي با استفاده از ارزيابي چندمعياره در شمال استان اردبيل

يكي از الزامات توانمندسازي بهره‌برداران مرتع و برطرف كردن چالش‌هاي اجتماعي، اقتصادي و بوم‌شناختي، تحليل روابط بهره‌برداران و محيط اطراف آن‌ها است. رابطه دوطرفه و تعامل انسان و طبيعت به‌عنوان سيستم‌هاي اجتماعي-بوم‌شناختي شناخته مي‌شوند. آسيب‌پذيري، تاب‌آوري و ظرفيت سازگاري به‌عنوان سه ويژگي مرتبط با سيستم اجتماعي-بوم‌شناختي مشخص شده است. لذا، هدف از اين پژوهش بررسي تغييرات مكاني سيستم‌هاي اجتماعي-بوم‌شناختي بر اساس معيارهاي آسيب‌پذيري، تاب‌آوري و ظرفيت سازگاري و اولويت‌بندي دهستان‌هاي شمال استان اردبيل با استفاده از ارزيابي چندمعياره است. بر اساس هدف تحقيق و ابعاد مختلف سيستم‌هاي اجتماعي-اكولوژيك، زيرمعيارهاي پژوهش انتخاب شد. در ادامه مقادير زيرمعيارها با استفاده از نقشه‌هاي پايه، اطلاعات اقليمي و نيز تهيه پرسش نامه به‌ دست آمد. با توجه به ماهيت متفاوت معيارها، مقادير آن ها در هر دهستان با استفاده از روش حداكثر استاندارد شد. در ادامه رويكردهاي مختلف وزن‌دهي در ارزيابي و اولويت‌بندي دهستان‌ها به كار گرفته شد. نتايج نشان داد شاخص سيستم‌هاي اجتماعي-بوم‌شناختي دهستان‌هاي دشت، لاهرود، قره‌سو، مشگين غربي و مشگين شرقي در هر چهار حالت (با وزن دهي يكسان، تأكيد بر معيار آسيب‌پذيري، تأكيد بر معيار تاب‌آوري و تأكيد بر معيار ظرفيت سازگاري) نسبت به ساير دهستان‌ها وضعيت مطلوب‌تري دارند.