واكاوي نقش حس تعلق مكاني در تاب‌آوري خانوارهاي روستايي در شرايط خشكسالي در شهرستان دورود

خشكسالي ‏هاي مكرر در گذشته به دليل نبود رويكرد‏هاي جامع كاهش دهنده خطر، سطح تاب ‏آوري خانوارهاي روستايي را به‏ شدت كاهش داده است، همچنين وابستگي به كشاورزي ديم در روستاهاي ايران بر سطح آسيب ‏پذيري خانوارهاي روستايي افزوده است. بنابراين نياز است از توانمندي‏ هاي جوامع محلي در افزايش تاب ‏آوري آنان در شرايط خشكسالي بهره گرفته شود. در اين راستا اين پژوهش با هدف كلي واكاوي نقش حس تعلق مكاني در تاب‌آوري خانوارهاي روستايي در شرايط خشكسالي انجام شد. جامعه آماري پژوهش شامل كليه خانوارهاي روستايي - كشاورز شهرستان دورود بود. حجم نمونه با استفاده از جدول كرجسي و مورگان 375 سرپرست خانوار براي مطالعه انتخاب شد. ابزار اصلي پژوهش پرسش نامه ‏اي بود كه روايي آن توسط پانل متخصصان و پايايي آن توسط ضريب آلفاي كرونباخ تأييد شد. نتايج گروه ‏بندي خانوارهاي روستايي نشان داد كه اكثريت آنان از سطح تعلق مكاني و تاب‏ آوري پاييني در شرايط خشكسالي برخوردار هستند. علاوه بر اين، نتايج مدل سازي معادلات ساختاري پژوهش نشان داد كه ابعاد حس تعلق مكاني با ضريب تبيين 64 درصد (0/80=t=9/85 ،γ) اثر مثبت و معني‏ داري بر تاب‏ آوري خانوارهاي روستايي در شرايط خشكسالي دارد. يافته هاي پژوهش مي‏ تواند بينش‏ هاي جديدي را براي سياست ‏گذاران توسعه روستايي درزمينه كاهش مهاجرت به مناطق شهري فراهم كند. در نهايت پيشنهاد مي ‏شود با اصلاح روش‏ هاي موجود دامپروري و كشاورزي با ارائه خدمات فني، آموزشي و ترويجي مناسب، زمينه افزايش تاب‏ آوري و حس تعلق در خانوارهاي روستايي فراهم شود.