ارزيابي سطح توسعه يافتگي مناطق روستايي براساس عوامل ساختاري – كاركردي (مورد مطالعه: دهستان‌هاي شهرستان شهربابك)

شناخت و تبيين سطوح توسعه يافتگي نواحي روستايي، نقش مهمي در برنامه ريزي توسعه روستايي ايفا مي كند. هدف تحقيق حاضر، ارزيابي و رتبه بندي ميزان توسعه يافتگي دهستان هاي شهرستان شهربابك در استان كرمان است تا از اين طريق مشكلات و محدوديت هاي دهستان هاي مورد مطالعه، شناسايي و براي حل آن ها اقدامات لازم صورت پذيرد. پژوهش حاضر ازنظر هـدف كـاربردي و از لحاظ روش توصـيفي-تحليلـي اسـت. در راسـتاي گـردآوري داده هـا از روش كتابخانه اي و ميداني استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده هاي حاصل از پرسش نامه ها و تعيين اولويت بندي، شش معيار اصلي (محيطي- اكولوژيك، كالبدي، اجتماعي- فرهنگي، اقتصادي، مديريتي و ساختار فضايي) و 47 زير معيار تكنيك تحليل شبكه و براي رتبه ‏بندي دهستان ها ازنظر شاخص هاي توسعه يافتگي از روش تاپسيس استفاده شد. جامعه آماري پژوهش، شش دهستان بخش مركزي شهرستان شهربابك با جمعيت ۱۰۳۹۷5 نفر است كه حجم نمونه مورد مطالعه براساس فرمول كوكران 382 نفر برآورد شد. يافته هاي پژوهش نشان داد كه دهستان هاي استبرق، ميمند و باقلعه در طبقه محروم و ناپايدار و دهستان هاي خورسند و خاتون آباد در سطح برخوردار و پايدار جاي گرفته اند و دهستان مدوارات در جايگاه نيمه برخوردار و نيمه پايدار قرار دارد. بررسي وضعيت كلي مبين شرايط نامناسب حاكم بر دهستان هاي بخش مركزي شهرستان شهربابك است. بنابراين انجام اقدامات لازم نيازمند توجه جدي مديران و برنامه ريزان روستايي و منطقه اي است.