روش شناسي ترجمه استعاره هاي مفهومي خطبه غراء بر اساس ديدگاه پيترنيومارك؛ بررسي موردي انصاريان، مبشري، فيض الاسلام، زماني و دشتي

وظيفه مترجم تنها جايگزيني الفاظ نيست بلكه به عنوان يك عنصر فعال، سعي در ايجاد هماهنگي بين ادبيات و فرهنگ مبدأ به مقصد دارد. پيترنيومارك، نظريه پرداز آمريكايي در حوزه ترجمه، بر اين باور است كه مسأله ي اصلي در ترجمه، انتخاب يك روش جامع براي كل متن است، مهم ترين مشكل از نظر وي، ترجمه ي استعاره است، استعاره به طور ضمني نوعي تشابه يا اشتراك در حوزه ي معنايي ميان دو يا چند چيز متشابه يا كم شباهت را بيان مي كند، استعاره و طريقه ترجمه آن از ديد نيومارك به شش نوع تقسيم مي شود: استعاره كليشه اي كه به زعم نيومارك، عباراتي هستند كه معاني استعاري دارند و قرينه اي در آن هاست و با واقعيات، همخواني ندارند استعاره مرده يا منسوخ، كه استعاره بودن يا تصوير آن فراموش شده است، استعاره معيار يا عادي، كه اين نوع استعاره در زبان، متداول شده و به نوعي جا افتاده و ماندگار شده است. استعاره جديد، كه بدون دليل و ريشه ي مشخصي بين مردم رواج يافته است و آفريننده ي آن ها اغلب نامشخص است استعاره اقتباسي، كه بايد به معادل اقتباسي خود ترجمه شوند و اگر تحت اللفظي بيايند امكان اينكه نامفهوم باشند بالاست، استعاره ابتكاري، در متون غير توصيفي بايد به صورت تحت اللفظي همراه با توضيح و يا مفهومِ صريح برگردانده شوند،  اين پژوهش با استفاده از روش توصيفي – تحليلي و بر اساس ديدگاه نيومارك سعي دارد به بررسي و تحليل شيوه ترجمهِ استعاره هاي مفهومي در پنج ترجمه خطبه غرّاءِ نهج البلاغه بپردازد. نتايج تحقيق نشان داد، پركاربرد ترين روش ترجمه استعاره هاي مفهومي، روش تحت اللفظي و در مواردي همراه با توضيح است زيرا اغلب استعاره ها از نوع ابتكاري بوده و ترجمه فيض الاسلام از ميان ترجمه هاي مذكور به ديدگاه نيومارك نزديك تر و بر اساس آن موفق تر بوده است.