نقش استعاره‌هاي مفهومي در بلاغت جديد

بلاغت پژوهانِ كلاسيك زينت و آرايش كلام را بخش مهم و قابل توجه در آفرينش آثار ادبي به شمار مي آوردند و از استعاره به عنوان يكي از آرايه هاي ادبي در جهت زيبايي كلام بهره مي جستند. اين مفهوم در دوره معاصر و در پرتو علم زبان شناسيِ شناختي جايگاه خاص و متفاوتي را در برابر ديدگاه سنتي به خود اختصاص داده است. از منظر زبان شناسيِ شناختي، استعاره پديده اي شناختي است و صرفاً به زبان ادبي تعلق ندارد و در زبان روزمره نيز حضوري پررنگ و فراگير دارد. با تغيير مفهوم استعاره در دوره مدرنيسم، بلاغت جديد در كنار توجه به كلام و متكلم بليغ، خواننده بليغ را نيز مورد توجه قرار داد. پژوهش حاضر درصدد است تا ميزان تأثير و نقش استعاره در بلاغت جديد را مورد بررسي قرار دهد. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه استعاره معاصر با وجه مفهومي خود، مخاطب را در پردازش و فهم معناي استعاري بر اساس ميزان اطلاعات و داده هاي ملموس در حافظه معنايي، آزاد مي گذارد و چنين رويكردي در استعاره منجر به توليد معنا مي گردد. بر اين اساس، استعاره مفهومي با تكيه بر بحث توليد معنا مي تواند به عنوان ركن بلاغت جديد به حساب آيد و در حقيقت، نقش مهمي در شناخت و دركِ پديده ها و امور دارد و در حقيقت يك مدل فرهنگي در ذهن ايجاد مي كند كه زنجيره رفتاري طبق آن برنامه ريزي مي شود