تنوع معنايي و گستردگي لفظي در ترجمه از عربي به فارسي، با رويكرد زبانشناسي زايا گشتاري؛ مطالعه مورد پژوهي واژگان (إثم، إفك، فسق، ذَنب)

جوامع زباني براي ايجاد ارتباط بين زبان هاي مختلف دنيا، نيازمند آشنايي با واژگان و تركيبات مورد استفاده در بين اهل زبان هستند. شناخت قواعد دستوري و نحوي نيز كمك زيادي در انتقال مفهوم و تقويت ميزان درست بودن پيام را به دنبال دارد؛ قواعد دستوري از سوي نوام چامسكي در سال 1957 ميلادي پايه ريزي شد كه بر اساس آن، ساخته اي دروني زبانها به صورت يكسان عمل مي كند و تنها اختلاف در ساختها و دستورهاي شكلي و آوايي است، به اين معنا كه جملات و مفاهيمي كه در مورد مسائل مختلف در ذهن موجود است، داراي مفاهيم يكسان بوده و تنها در كيفيت بيان آنها در صورت نحوي متفاوت مي باشند. علاوه بر تفاوت در نوع ساختار زبان، واژگان مختلف نيز در ارائه ي مفاهيم نقش دارند كه گاه براي يك واژه در يك زبان معادل هاي گوناگوني قرار داده مي شود و اين يك آسيب براي ترجمه ي است؛ شناخت واژگان، جايگاه استفاده ي آنها و توجه به مسأله ي همنشيني، كاربرد صحيح واژگان و فهم دقيق متن را منجر مي شود و مترجم را از خطا مصون مي دارد، بنابراين پژوهشگران با روش توصيفي ـ تحليلي در اين مقاله تلاش دارند تا ضمن توجه به كيفيت ترجمه به روش زاياگشتاري، معادل يابي واژگان را بررسي كنند، نتايج نشان مي دهد كه ترجمه به روش زاياگشتاري در زبان عربي و فارسي داراي دو وجه مي باشد؛ زيرساخت و روساخت، كه عمل گشتار با اِعمال عناصر(حذف، درج، جايگزيني و فراجايگاهي) جمله ي نمونه را در زبان مقصد نشان مي دهد كه با استفاده از معادل هاي مختلف، هم موجب تعدد معنايي وهم تنوع الفاظ در متن مي شود.