اثر بخشي الگوي گارسس در ارزيابي كارآمدي دستوري؛ مطالعه موردي: ترجمه علي شيرواني از نهج البلاغه

ترجمه ي متون ادبي- ديني يكي از مشكل ترين و دقيق ترين نوع ترجمه به شمار مي رود كه انتقال ظرافت هاي ادبي متن مقصد مستلزم دقت و تسلط بيشتر مترجم مي باشد. مترجمان متعددي سعي در هنرآزمايي و نمايش توانمندي خويش در اينگونه ترجمه ها نموده اند، اما جهت ارزيابي صحت و كيفيت اين ترجمه ها، وفاداري يا عدم وفاداري به متن اصلي، ميزان كيفيت و مقبوليت و...، ناگزير بايستي به نظريه هاي مطرح شده در حوزه نقد و ارزيابي ترجمه، مراجعه داشت، تا بتوان به درستي اين ترجمه ها را ارزيابي كرد. يكي از اين نظريه ها، الگوي گارسس مي باشد كه براي ارزيابي ترجمه متون ادبي به كار برده مي شود، در اين الگو براي مقايسه شباهت هاي بين متن مبدأ و متن مقصد، چهار سطح معنايي لغوي، نحوي- واژه ساختي، گفتماني كاركردي و سطح سبكي- عملي پيشنهاد شده و بر اساس اين سطوح چهارگانه به ارزيابي ميزان كيفيت و مقبوليت متون ترجمه شده مي پردازد؛ لذا پژوهش حاضر بر آن است تا با روش توصيفي- تحليلي به ارزيابي ميزان كيفيت و مقبوليت ترجمه علي شيرواني از نهج البلاغه بر اساس نظريه گارسس بپردازد. بر اساس تكنيك هاي مثبت، منفي و خنثي كه در الگوي گارسس مطرح است، نتايج بيانگر اين است كه شيرواني در ترجمه، محتوا محور بوده و اغلب به توضيح و بسط معناي كلام امام علي(ع) مي پردازد. از بين سطوح چهارگانه الگوي گارسس، سطح دوم و چهارم بيشترين بسامد را در ترجمه شيرواني دارد. وي در برخي موارد از تكنيك هاي مثبتي چون بسط نحوي، تغيير نحو يا دستورگرداني، تغيير ديدگاه و... بهره مي گيرد اما از سويي ديگر نكات منفي نيز در ترجمه ايشان از جمله: حذف، اشتباه در ترجمه، پرگويي و... مشهود است كه از كيفيت ترجمه اش مي كاهد