بررسي رويكرد واجشناسي شناختي در فراگيري زبان انگليسي و بهبود تلفظ در رفع خطاهاي واكه اي فارسي‌زبانان

تلفظ به عنوان مهارتي است كه كمتر بدان پرداخته شده است و موفقيت در اين زمينه با حداقل ميزان كارآمدي روبرو بوده است. آگاهي بر علم واجشناسي و آواشناسي و الگوهاي شناختي در مراحل فراگيري امري مسلم است كه در اين فرايند بايد مورد توجه قرار گيرد. واجشناسي بر اين ديدگاه تاكيد دارد كه مقولات واجي و ساختاري، نه تنها با عوامل شناختي بلكه با عوامل آوايي ـ زباني صورت‎بندي مي‌شوند. مقولات واجي و آوايي مي‌توانند در طول سال‌هاي اوليه با مشخصه‌هاي آماري از داده‌ها بارور شوند و در معرض قرارگرفتن در محيط زباني مورد نياز است تا اين مقولات را پالايش كند و شدت بخشد. همچنان‎كه فرايند يادگيري ادامه مي‌يابد مقولات واجي به سازماندهي ساختار دروني مرتبط مي‌شوند و افزايش واژگان ذهني در فراگير، عاملي در توسعه ي واجي مي‌گردد.از آنجايي كه خطاهاي آوايي واكه‎اي در يادگيري امري طبيعي است، توجه به خطاهاي بينازباني كه بر اثر عدم آگاهي از ساختار واجي زبان دوم و عادت زباني صورت مي‌گيرد، حائز اهميت است از اينرو پرداختن به رويكرد شناختي در بررسي خطاهاي واكه‎اي در جهت بهبودي تلفظ و تسهيل روند يادگيري، انگيزه بخشي و زمينه‎سازي لازم در تبيين نظام واكه‎اي، آوايي و واجي زبان هدف در مرحله‎ي پساحساس براي فراگيران ضروري است. پژوهش حاضر بر آن است تا با نگاهي ژرف به علت‎‎يابي خطاهاي واكه‎اي بپردازد و شيوه‎ي موثر را براساس چارچوب شناختي براي رفع خطاها در زبان آموزان ارائه دهد. اين پژوهش از ميان ۸۰ دانشجو در مقطع كارداني وكارشناسي از دانشگاه علمي كاربردي استان تهران تنظيم شده است كه تحليل داده‌ها از طريق مطالعه ي ميداني به روش توصيفي_ استنباطي با استفاده از نرم‌افزار SPSS انجام گرفت.نتايج حاصل از پژوهش نشان مي‌دهد براساس يافته‌هاي بدست آمده وچارچوب شناختي فريزر ۲۰۱۰ استفاده از روش مفهومي در محيط واقعي براساس رويكرد ارتباطي معنادار مي‌تواند به بهبود خطاهاي واكه اي وتلفظي كمك نمايد. استفاده از اين روش نه تنها در دروه حساس زبان‌آموزي كودك بلكه، در دوره بزرگسالي نيز مي‌تواند اثربخش باشد.