تاثير تمرين در سطوح تعاملي، توانبخشي شناختي و تمرينات منتخب ورزشي بر كاركردهاي شناختي مبتلايان به مولتيپل اسكلروزيس

مقدمه: ام‌اس يك بيماري خود ايمني و تخريبگر سيستم عصبي مركزي با انواع مختلف دوره‌هاي بيماري است كه منجر به ناتواني جسماني و شناختي مي‌شود.هدف:‌ هدف مطالعه حاضر بررسي تاثير تمرين در سطوح تعاملي، توانبخشي شناختي و تمرينات منتخب ورزشي بر كاركردهاي شناختي مبتلايان به ام‌اس بود.روش‌: تحقيق حاضر از نوع نيمه‌ آزمايشي با طرح پيش‌ آزمون- پس‌ آزمون بود. جامعه آماري شامل تمامي زنان مبتلا به ام‌اس شهر تهران در سال ۱۴۰۱ بود. نمونه شامل ۳۰ زن مبتلا به ام‌اس با دامنه سني ۲۵ تا ۴۵ سال بود كه به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي در سه گروه توانبخشي شناختي، منتخب ورزشي و سطوح تعاملي گمارده شدند. سپس به مدت ۸ هفته و هر هفته ۳ جلسه ۹۰ دقيقه‌اي افراد در هر گروه به تمرينات اختصاصي گروه خود ‌پرداختند. جهت جمع‌آوري اطلاعات از مجموعه آزمون ‌هاي ارزيابي عصب روانشناختي كن‌تب (۱۹۸۰) و پرسشنامه تعيين درجه پيشرفت ناتواني (۱۹۹۵) استفاده شد. تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر، آزمون تعقيبي بونفروني، تي وابسته در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۱ انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد تمرين در سطوح تعاملي منجر به بهبود بيشتر شاخص‌هاي شناختي زمان واكنش و توجه انتخابي نسبت به توانبخشي شناختي و تمرين ورزشي شد (۰/۰۵ P). درحاليكه هر سه روش تمريني به يك ميزان منجر به توسعه شاخص‌هاي حافظه‌كاري و انعطاف‌پذيري شناختي شدند و تفاوت معني‌داري بين ميزان اثرگذاري اين روش‌ها يافت نشد (۰/۰۵ P).نتيجه‌گيري: در مجموع نتايج نشان داد استفاده از تمرين در سطوح تعاملي بيشترين تاثير بر بهبود كاركردهاي شناختي افراد مبتلا به ام‌اس را دارد. بنابراين به نظر مي‌رسد استفاده از اين نوع تمرينات منجر به القاء بار شناختي مي‌شود، لذا پيشنهاد مي‌شود از اين نوع تمرينات در توانبخشي افراد مبتلا به ام‌اس استفاده شود.