اثربخشي آموزش گروهي مبتني بر سبك زندگي ارتقادهنده سلامت بر سازگاري عاطفي، اجتماعي و تحصيلي نوجوانان تيزهوش

مقدمه: بسياري از مشكلات خانواده‌ها و جوامع كنوني ريشه در ناسازگاري‌هاي نوجوانان دارد. شناخت عوامل مؤثر بر سازگاري به‌ويژه در دوره نوجواني كه انحرافات رفتاري شدت مي‌يابد از اهميت زيادي برخوردار است. هدف: پژوهش حاضر باهدف تعيين اثربخشي آموزش گروهي مبتني بر سبك زندگي ارتقادهنده سلامت بر سازگاري عاطفي، اجتماعي و تحصيلي نوجوانان تيزهوش انجام شد.روش: پژوهش حاضر به روش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون همراه با گروه كنترل انجام شد. جامعه آماري شامل كليه دانش‌آموزان مدارس سمپاد (تيزهوشان) دوره متوسطه شهر سنندج در سال تحصيلي 1401-1400 بود. نمونه پژوهش شامل 30 نفر بود كه از دانش آموزان تيزهوشي كه به فراخوان پژوهشگر جواب مثبت داده و در معيار سازگاري نمره زير 15 كسب كرده بودند به شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و در دو گروه 15 نفري آزمايش و كنترل گمارده شدند. گروه آزمايش طي 8 جلسه هفتگي و هر جلسه 90 دقيقه تحت مداخله قرار گرفت. ابزار جمع‌آوري اطلاعات، پرسش‌نامه سبك زندگي ارتقادهنده سلامت والكر (1995) و پرسش‌نامه سازش‌يافتگي سينها و سينگ (1993) بود. جهت تحليل داده‌ها از شاخص‌هاي توصيفي و تحليل كوواريانس و نسخه 22 نرم‌افزار SPSS استفاده شد.يافته ها: نتايج نشان داد كه آموزش گروهي مبتني بر سبك زندگي ارتقادهنده سلامت به‌صورت معناداري موجب افزايش نمره كلي سازگاري (44.45 F=، 0.01 p)، سازگاري عاطفي (32.87 F=، 0.01 p)، سازگاري اجتماعي (8.83 F=، 0.01 p) و سازگاري تحصيلي (23.54 F=، 0.01 p) در نوجوانان تيزهوش شد. نتيجه گيري: بر اساس نتايج تحقيق، درمانگران و متخصصان سلامت مي‌توانند از برنامه آموزش گروهي مبتني بر سبك زندگي ارتقادهنده سلامت براي بهبود ويژگي‌هاي مرتبط با سلامت به‌ويژه افزايش سازگاري در نوجوانان استفاده نمايند.