رابطه كيفيت روابط مادر- كودك با راهبردهاي مهار فكر و فقدان لذت‌جويي مادران داراي كودكان مبتلا به اتيسم

مقدمه: ويژگي‌هاي روان‌شناختي مادر از قبيل رابطه‌اي كه با كودك دارد و فقدان لذت‌جويي نقش به سزايي ايفا مي‌كند.هدف: اين مطالعه با هدف بررسي رابطه كيفيت روابط مادر-كودك با راهبردهاي مهار فكر و فقدان لذت‌جويي مادران داراي كودكان مبتلابه اتيسم انجام شد.روش: پژوهش حاضر از نوع توصيفي- همبستگي بود. جامعه آماري شامل كليه مادران داراي كودك مبتلا به اتيسم شهر اهواز در سال 1399-1400 بوده كه با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس تعداد 200 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. داده‌ها از طريق پرسشنامه‌هاي كيفيت روابط مادر-كودك پيانتا (1994)، پرسشنامه مهار فكر ولز و ديويس (1994) و پرسشنامه فقدان لذت‌جويي سنايت و همكاران (1995) جمع‌آوري شدند. جهت تحليل داده‌ها از روش همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS نسخه 22 و AMOS نسخه 22 انجام شد.يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه همه‌ ضرايب مسير به‌جز كنترل اجتماعي با فقدان لذت‌جويي (0.74 p=، 0.02-β=) رابطه معني‌داري دارد. به‌علاوه، روابط غيرمستقيم پرت كردن حواس (0.023 p=، 0.175β=)، نگراني (0.005 p=، 0.151β=)، تنبيه (0.004 p=، 0.178-β=) و ارزيابي دوباره (0.026 p=، 0.144β=) با ميانجي‌گري فقدان لذت‌جويي با كيفيت روابط مادر- كودك معني‌دار بودند، اما كنترل اجتماعي با ميانجي‌گري فقدان لذت‌جويي با كيفيت روابط مادر-كودك (0.549 p=، 0.017-β=) معني‌دار نبود.نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد كه پرت كردن حواس، نگراني، تنبيه و ارزيابي دوباره به‌صورت مستقيم و از طريق فقدان لذت‌جويي به‌صورت غيرمستقيم قادر به پيش‌بيني كيفيت روابط مادر-كودك است؛ لذا با مهار فكر مي‌‌توان انتظار داشت عملكرد بهتري داشته و لذت‌جويي نيز در اين مادران بهبود يابد. در نتيجه اين امر منجر به ارتباط بهتر مادر-كودك در كودكان مبتلا به اتيسم ‌شود.