الگوي ساختاري عملكرد خانواده بر اساس جهت‌گيري مذهبي در مردان و زنان با نقش ميانجي تاب‌آوري

مقدمه: عملكرد خانواده اشاره به اثربخشي اعضاي خانواده در ارتباط عاطفي، قوانين خانواده، ارتباطات خانوادگي و مقابله با رويدادهاي بيروني دارد. هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسي الگوي ساختاري عملكرد خانواده بر اساس جهت‌گيري مذهبي در مردان و زنان شاغل شهر همدان با نقش ميانجي تاب‌آوري انجام شد. روش: پژوهش حاضر توصيفي همبستگي به روش مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه پژوهش شامل كليه زنان و مردان متأهل شاغل سازمان هاي دولتي در شهر همدان در سال ۱۴۰۱ 1400 بودند. حجم نمونه به روش نمونه گيري غير تصادفي در دسترس ۳۳۵ نفر زن و مرد شاغل بودند. از پرسشنامه عملكرد خانواده (FAD)، مقياس جهت‌گيري مذهبي (ROS) و مقياس تاب آوري (RISC) استفاده شد. نرم‌افزار تحليل داده ها برنامه SPSS 21 و AMOS 24 بود. يافته ‌ها: نتايج نشان داد كه جهت‌گيري مذهبي (518/0 =β و 001/0=p) و تاب‏آوري (236/0 =β و 001/0=p) اثر مستقيم بر عملكرد خانواده دارد و جهت‌گيري مذهبي با ميانجيگري تاب‌آوري بر عملكرد خانواده نيز در سطح ۱/۰ معنادار بود. در ادامه رابطه غيرمستقيم مدل پيشنهادي بررسي شد كه مقدار معناداري براي شاخص تقريب برازندگي(PCLOSE) 001/0 و شاخص RMSEA برابر 073/0 به دست آمد كه نشان دهنده برازش مدل بود. نتيجه ‌گيري: نتايج نشان داد كه جهت‌گيري مذهبي با توجه به نقش تاب‌آوري مي‌تواند تبيين‌كننده عملكرد خانواده باشد؛ بنابراين به روانشناسان توصيه مي‌شود با برگزاري كارگاه هاي روان‌شناختي با محوريت مذهب و معنويت و با كمك آموزش تاب‌آوري به كاركنان ادارات به تقويت عملكرد خانواده و تحكيم بنيان خانواده هاي اين افراد كمك كنند.