روابط ساختاري بين سبك‌هاي دلبستگي و رضايت زناشويي با ميانجيگري تنهايي

مقدمه: شناسايي عوامل مرتبط و تأثيرگذار بر رضايت زناشويي از ضرورت و اهميت ويژه اي برخوردار است. به نظر مي رسد سبك هاي دلبستگي و تنهايي از جمله عوامل مؤثر بر رضايت زناشويي هستند. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي روابط ساختاري بين سبك هاي دلبستگي و رضايت زناشويي با ميانجيگري تنهايي بود. روش: روش پژوهش توصيفي- همبستگي و جامعه آماري پژوهش حاضر شامل تمامي زنان و مردان مراجعه كننده با شكايت مشكلات زناشويي به مراكز مشاوره خانواده در شهر ايلام در سال 1399 بودند، كه 320 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه‌ دلبستگي بزرگسلان سيمپسون (1990)، مقياس رضايت زناشويي انريچ (1993) و مقياس تنهايي دانشگاه كاليفرنيا (1996) استفاده شد. تحليل داده هاي جمع آوري شده در نرم افزارهاي اس پي اس اس نسخه 24 و آموس نسخه 24 انجام شد. يافته‌ ها: در پژوهش حاضر نتايج نشان داد تنهايي و رضايت زناشويي رابطه منفي و معنادار داشت (0.258-=β، 0.001=P). دلبستگي اجتنابي (0.189-=β، 0.001=P) و دلبستگي اضطرابي (0.138-=β، 0.001=P) و رضايت زناشويي رابطه منفي و معنادار داشتند. تنهايي در رابطه بين دلبستگي ايمن (0.149=β، 0.001=P)، اضطرابي (0.043-=β، 0.048=P) و اجتنابي (0.140-=β، 0.001=P) و رضايت زناشويي نقش ميانجيگر دارد. نتيجه‌ گيري: نتايج نشان داد تنهايي رابطه بين دلبستگي ايمن، اضطرابي و اجتنابي و رضايت زناشويي را ميانجيگري مي‌كند. به متخصصان زوج درمانگر و خانواده درمانگر پيشنهاد مي شود، در مشاوره و زوج درماني جهت افزايش رضايت زناشويي، بر تظاهرات سبك هاي دلبستگي افراد و احساس تنهايي ناشي از آن نيز توجه كنند