اثربخشي آموزش تنظيم هيجان بر كيفيت زندگي مادران كودكان داراي اختلال اوتيسم و اختلال اضطراب جدايي

مقدمه: وقوع اختلال هاي رشدي در كودكان، بر مراقبين اصلي مانند مادر، فشارهاي بيشتري را وارد مي كند و به نظر مي رسد تنظيم هيجان از جمله عوامل مؤثر در كيفيت زندگي مادران كودكان داراي اختلال اوتيسم و اختلال اضطراب جدايي است. هدف: هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش تنظيم هيجان بر كيفيت زندگي مادران كودكان داراي اختلال اوتيسم و اختلال اضطراب جدايي بود. روش: روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري شامل تمام مادران داراي فرزند مبتلا به اختلال طيف اوتيسم و اختلال اضطراب جدايي مراجعه كننده به مطب‌هاي خصوصي روانپزشكان شهرستان بروجرد در سال 1399 بود، كه از ميان آنها 30 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و با همگن سازي در دو گروه قرار گرفتند. شركت كنندگان جهت پيش آزمون و پس آزمون به مقياس كيفيت زندگي خانوادگي مركز بيچ (2006) پاسخ دادند. بعد از 8 جلسه 120 دقيقه اي آموزش تنظيم هيجان براي مادران گروه هاي آزمايش، براي تحليل داده ها از روش آماري تحليل كوواريانس و نرم افزار SPSS-24 استفاده شد. يافته‌ ها: در پژوهش حاضر ميانگين نمره كيفيت زندگي در مرحله پس آزمون در گروه مادران كودكان مبتلا به اوتيسم و كودكان مبتلا به اختلال اضطراب جدايي به طور معناداري از مادران گروه گواه بيشتر بود (0.001P= و 21.194f=). نتايج آزمون بونفروني و مقايسه ميانگين ها نشان مي دهد كه ميانگين نمره كيفيت زندگي در گروه مادران داراي فرزند اوتيسم بيشتر از گروه مادران داراي فرزند با اختلال اضطراب جدايي بود (0.012=P). نتيجه ‌گيري: آموزش تنظيم هيجان بر كيفيت زندگي مادران كودكان داراي اختلال اوتيسم و اختلال اضطراب جدايي مؤثر است و براي مادران داراي كودكان دچار اختلال هاي عصب- رشدي و اختلال هاي دلبستگي پيشنهاد مي شود.