اثربخشي آموزش‌هاي خطي و غيرخطي بر عوامل روانشناختي مرتبط با يادگيري: يك مطالعه مروري

مقدمه: پيشرفت هاي يادگيري در آموزش غيرخطي، رشد فراگيران را از طريق مراحل يادگيري و پيامدهاي مهم در سازماندهي شيوه ها، دستورالعمل ها و بازخورد ها در نظر مي گيرند. با اين حال روش آموزش خطي روش مرسومي است كه داراي مزاياي متعدد ديگري است كه از سال ها پيش مورد استفاده قرار گرفته است. هدف: اين مطالعه در نظر دارد تا به مقايسه اثربخشي آموزش خطي و غيرخطي بر عوامل روانشناختي مرتبط با يادگيري بپردازد. روش: در اين پژوهش با رجوع به پايگاه هاي اطلاعات علمي، مقالات پيرامون موضوع تحقيق از سال 2000 تا 2020 در داخل و خارج از ايران جستجو شد. در جستجوي اوليه براساس كليدواژه هاي مدنظر پژوهش، تعداد 226 عنوان مطالعه جمع آوري گرديد. بر اساس معيارهاي ورود و خروج عناوين بررسي شدند و پس از حذف موارد تكراري و غيرمرتبط تعداد 17 مطالعه، به عنوان نمونه آماري براي تحليل نهايي مورد ارزيابي قرار گرفت. يافته‌ها : با توجه به مطالعات موجود و بررسي آنها به نظر مي رسد كه بايد تحقيقات بيشتري با رويكرد كيفي در اين حوزه صورت پذيرد چراكه بسياري از متغيرها در دنياي حقيقي كيفي هستند و غالباً به سختي مي توان آنها را به صورت كمي ارزش گذاري كرد. همچنين نتايج نشان داد هر دو رويكرد تأثير قابل قبولي بر عوامل روانشناختي مرتبط بر يادگيري دارند كه اغلب مطالعات برتري نسبي را به روش آموزش غيرخطي داده بودند. نتيجه‌گيري:  با توجه به اثربخشي هر دو رويكرد لازم است تا تحقيقات بعدي معطوف به يافتن سهم اثر هر يك از رويكردها بر عوامل روانشناختي مرتبط با يادگيري قرار گيرد.