اثربخشي توجه‌آگاهي معنوي اسلامي گروهي بر خستگي از شفقت، همدلي و خوش بيني پرستاران

مقدمه: پرستاران ‌در طول فرآيند‌كاري ‌خود درگير‌تنش‌هاي‌گسترده‌اي ‌مي‌شوند‌كه زمينه‌ساز افزايش خستگي ‌از شفقت و‌كاهش همدلي و خوش‌بيني در‌آن‌ها مي‌شود‌كه اين وضع ‌بر‌كيفيت ارائه خدمات باليني‌آنها تأثير‌ منفي ‌دارد. هدف: پژوهش‌حاضر با هدف ‌تعيين اثربخشي توجه‌آگاهي معنوي‌‌اسلامي‌گروهي بر ‌خستگي ‌از ‌شفقت، همدلي ‌و‌ خوش‌بيني پرستاران انجام شد. روش: پژوهش حاضر يك مطالعه نيمه‌آزمايشي و جامعه‌ آماري شامل‌ پرستاران شاغل در بيمارستان عارفيان شهر اروميه بود كه تعداد‌60 نفر در ‌سال ‌1401 با روش نمونه گيري در‌ دسترس انتخاب و به‌ صورت تصادفي در دو‌گروه آزمايش و‌كنترل (هر‌گروه‌30 نفر) قرار‌گرفتند.‌گروه‌ آزمايش طي ‌8 جلسه‌90 دقيقه‌اي مداخله ‌را دريافت نمود و‌گروه‌كنترل مداخله‌اي‌ دريافت نكرد. ابزارهاي سنجش پرسش‌نامه‌ خستگي از شفقت فيگلي (1995)، همدلي بارون‌-‌كوهن (2003) و ‌خوش‌بيني بدبيني‌سليگمن‌(1982) بود. شركت‌كنندگان پرسش‌نامه‌ها را در مراحل پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري تكميل نمودند. داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرّر و نرم‌افزار SPSS22 تجزيه‌و‌تحليل شد. يافته ‌ها: بين نمرات پيش‌آزمون و پس‌آزمون در‌گروه‌‌هاي آزمايشي و‌كنترل در هر سه متغير پژوهش تفاوت معني‌دار وجود داشت. مداخله توجه‌آگاهي معنوي‌اسلامي‌گروهي بر خستگي از شفقت (0.01‌ ‌P ؛10.980=F)، همدلي (0.01‌ ‌P ؛ 53.071‌=F) و خوش‌بيني (0.01 ‌P ؛ 25.406‌=F) پرستاران اثربخشي معني‌داري داشت. نتيجه ‌گيري: توجه‌آگاهي معنوي‌‌اسلامي‌گروهي بر‌خستگي از شفقت، همدلي و خوش‌بيني‌ پرستاران مؤثر بود؛ بنابراين مي‌توان از‌ اين مداخله براي بهبود عملكرد و‌كيفيت مراقبت‌هاي باليني پرستاران ‌استفاده نمود.