تاثير تمرين شنا بر سايتوكاين‌هاي التهابي درسرم موش‌هاي مبتلا به افسردگي-ديابت نوع دو

مقدمه: مطالعات تجربي نشان داده ديابت نوع دو با اختلالات مرتبط با افسردگي ارتباط دارد. التهاب به عنوان يك مكانيسم رايج در ديابت نوع دو و افسردگي شناخته شده است. مطالعات متعدد نشان داده كه ورزش شنا مي تواند علائم مرتبط با افسردگي را كاهش دهد. هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسي تاثير تمرين شنا برسايتوكاينهاي التهابي در سرم  موش هاي مبتلا به افسردگي- ديابت نوع دو  بود. روش: طرح پژوهش تجربي از نوع كارآزمايي تصادفي كنترل دار مي باشد. جامعه آماري ، موش هاي نرC57BL6 نگهداري شده در انستيتو پاستور ايران سال 2021 مي باشد. 40 موش بصورت تصادفي انتخاب و به صورت تصادفي به 2 گروه(۲۰نمونه درگروه) تقسيم شد. يك گروه با غذايي پرچرب و استرپتوزوسين ديابتي شد. ديابتي ها 4 هفته تحت تمرين شنا قرار گرفتند. سپس، رفتارهاي شبه افسردگي با ترجيح ساكارز، هايپوفاژي ناشي از تازگي، تعامل اجتماعي و تست تعليق دم مورد ارزيابي قرار گرفت. همچنين سطوح گلوكز، انسولين و سايتوكاين هاي پيش التهابي مانند اينترلوكين1بتا و فاكتور نكروز تومورآلفا را در سرم حيوانات اندازه گيري كرديم. داده ها توسط گراف پدپريزم مورد بررسي قرار گرفت. يافته ‌ها: نتايج نشان داد ديابت نوع دو رفتارهاي افسردگي را در موش به طور قابل توجهي افزايش مي دهد. همينطور، ورزش شنا باعث كاهش رفتار شبه افسردگي در موش‌هاي ديابتي نوع دو و همچنين باعث كاهش گلوكز و سايتوكاين هاي التهابي در سرم موش هاي مبتلا به ديابت نوع دو شد. نتيجه‌ گيري: در مجموع، اين مطالعه نشان مي‌دهد كه ورزش شنا با كاهش التهاب در موش‌هاي ديابتي نوع دو، رفتار شبه افسردگي را كاهش مي‌دهد. مطالعات باليني بيشتري براي تاييد اين يافته ها در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو مورد نياز است.