راهبردهاي سياستي ايران و تركيه براي افزايش نقش‌آفريني در بحران سوريه

سوريه يكي از كشورهاي مهم و اثرگذار در معادلات منطقه‌اي غرب آسيا و حتي بين‌المللي بوده كه داراي جايگاه ويژه‌اي به لحاظ سياسي، اجتماعي و مذهبي در منطقه شامات است. اين كشور اهميت زيادي در شكل‌گيري سياست‌ها و راهبردهاي ساير كشورهاي منطقه‌اي به‌ويژه بين دولتمردان ايران و تركيه دارد. اين اهميت و شكل‌گيري تقابل‌هاي سياستي در زمان سوريه درگير در بحران تروريستي (2019-2012)، بسيار بيشتر، كلان‌تر و با وضوح قابل‌مشاهده است. اين پژوهش در پي پاسخ به اين سؤال است كه راهبردهاي سياستي ايران و تركيه براي افزايش نقش‌آفريني در بحران سوريه كدامند؟ روش تحقيق، تحليل گفتمان و ابزار پژوهش شامل متون گفتاري و نوشتاري است. جامعه آماري پژوهش به دو بخش اسنادي (نوشتاري) و ميداني (گفتاري) تقسيم شده است. در بخش اسنادي محققان از به‌روزترين و معتبرترين منابع و متون موجود و در بخش ميداني نيز مصاحبه با 11 نفر از صاحب‌نظران انجام شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد عمده‌ترين راهبردهاي سياستي تركيه در سوريه «حمايت از اخوان‌المسلمين و اهل سنت»، «كنترل و بهره‌گيري از بحران‌هاي منطقه‌اي» و «حمايت از گروه‌هاي تروريستي و مخالفين سوريه از طرق مختلف» بوده و در مقابل عمده‌ترين راهبردهاي سياستي ايران در سوريه «هم‌آوردي همه توان و قدرت نيروهاي مقاومت در منطقه براي حمايت از دولت مركزي سوريه»، «تلاش براي حفظ و ارتقاي موقعيت شيعيان در منطقه»، «تقويت روابط راهبردي بين ايران و سوريه»، «گسترش ديپلماسي و رايزني‌هاي منطقه‌اي و بين‌المللي براي ايجاد حمايت لازم از بقاي دولت مركزي سوريه»، «حضور فعال در جبهه مبارزه داخلي سوريه براي حمايت از دولت مركزي سوريه (از طريق مقابله با دشمنان مختلف ازجمله جريان‌هاي تكفيري، سلفي و تروريستي و هم‌چنين اقدامات دولت‌هاي عربستان، كشورهاي عربي، رژيم صهيونيستي و ...)» است.