بررسي نقش دولت‌هاي توسعه‌گراي ايران در توسعه اقتصادي (پس ‌از انقلاب اسلامي)

بحث نسبت دولت و توسعه از اصلي‌ترين مباحث رايج در ادبيات سياست و حكمراني و نيز اقتصاد توسعه بوده و هنوز نيز هست. در اين پژوهش ضمن نقش دولت‌هاي توسعه‌گرا در كشورهاي درحال‌توسعه (با تأكيد بر ايران) به دنبال پاسخگويي به اين پرسش است كه سياست خارجي ايران به‌عنوان يك دولت‌هاي توسعه‌گرا در دوره‌هاي مختلف در رابطه با توسعه اقتصادي چه نقشي داشته است؟ و دلايل عدم موفقيت آن چيست؟ فرضيه‌اي كه براي آن در نظر گرفته شده اين است كه به نظر مي‌رسد با توجه به نقش دولت در توسعه كشورها، دولت ايران در راستاي توسعه‌بخشي، به دلايل ضعف ساختاري، معضلات امنيتي و عدم اولويت‌بخشي به توسعه اقتصادي نتوانسته است نقش كاربردي در توسعه ‌ايفا نمايد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه در سطوح توسعه‌يافتگي در قالب دولت‌هاي توسعه‌گرا جمهوري اسلامي ايران از نظر شاخص‌هاي تعاملي چه در عرصه داخلي و چه در عرصه بين‌المللي ضعيف مي‌باشد و در دولت‌هاي مختلف در ايران شاخص‌هاي تقابلي در هر دو عرصه نقش عمده‌اي را در ممانعت از امر توسعه اقتصادي ايفا كرده است.