اصول اخلاقي تربيت متعاطيان حكمراني اسلامي از منظر نهج البلاغه

اخلاق يكي از محوري‌ترين اركان جامعه به‌حساب مي‌آيد؛ انبياء الهي مبعوث شدند تا اخلاق را در عالم فراگير نمايند چنانكه پيامبر گرامي اسلام(صلي الله عليه و آله) هدف مبعوث شدنشان را تكميل كردن مكارم اخلاق بيان مي‌كنند؛ بنيانگذار انقلاب اسلامي ايران امام خميني(رحمه الله عليه) نيز در آثار خود توجه ويژه‌اي به مسئله‌ي اخلاق دارند تا جايي كه حتي در كتب فقهي‌اي مثل تحرير- الوسيله نيز مسائل اخلاقي را مورد بحث و بررسي قرار مي‌دهند؛ از طرفي بر اساس انديشه امامين انقلاب اسلامي تحقق حكومت اسلامي شرط لازم رسيدن به تمدن اسلامي است و روشن است كه ركن اصلي حكومت اسلامي؛ متعاطيان حكمراني و مديران حكومت هستند به اين معنا كه تا شرايط براي تربيت حكمرانان و مديران در جامعه‌ي اسلامي مهيا نشود حكومت اسلامي ايجاد نخواهد شد؛ كتاب شريف نهج البلاغه به اين مسأله به‌طور ويژه پرداخته است تا جايي كه اميرالمومنين عليه السلام در عهدنامه مالك اشتر در كنار هر دستور حكومتي يك يا چند دستور تربيتي اخلاقي دارند؛ در اين نوشتار سعي شده است كه با روش تحليل مضمون اصول تربيتي حكمراني اسلامي از منظر نهج البلاغه در قالب سه مهارت مبنايي-شناختي و مهارت رفتاري و مهارت معنوي تبيين گردد تا سهمي هرچند ناچيز در پيشبرد منويات مقام معظم رهبري(حفظه الله) در زمينه تحقق تمدن اسلامي داشته باشد؛ و در انتها اين مهارت‌ها در قالب يك جدول ارائه مي‌گردد.سؤال اصلي(يا هدف اصلي)هدف اصلي در اين مقاله بيان شاخصه‌هاي مهم اخلاقي براي بسترسازي حكمراني اسلامي با محوريت متعاطيان اين امر از منظر نهج‌‌البلاغه مي‌باشد.در اين نوشتار سعي شده كه اصول اخلاقي مهمي كه لازمه حكمراني اسلامي است و در نهج البلاغه روي آن تأكيد شده است احصاء گردد؛ با اين رويكرد كه تا زماني كه توجه ويژه به تغيير در ساحت دروني آحاد جامعه براي تربيت متعاطيان حكمراني صورت نگيرد تغيير در ساحت اجتماع بما هو اجتماع ممكن نخواهد بود؛ بر همين اساس بررسي قواعد اخلاقي از منظر نهج البلاغه مي‌تواند افقي نو در اين راستا پيش روي محققين قرار دهد.