كنترل فساد در انديشه و سيره سياسي امام رضا(ع)

در عصرامام رضا(ع) اداره امور و راهبري نظام حكمراني از شكل آرماني آن در دوره‌هاي اوليه اسلام دور شده است و ناكارآمدي، بي‌تدبيري و فساد در اركان خلافت عباسي و عرصه اجتماعي نمايان است. امام رضا(ع) در اين شرايط و در دوره قبل از ولايتعهدي و نيز بويژه بعد از آن و در دوره مامون سعي در مقابله با اين وضعيت داشتند. مهمترين راهبردي كه امام رضا(ع) در مقابل اين وضعيت در پيش گرفتند،تبيين وبيان ماهيت واقعي حكمراني در نظام اسلامي است كه با توجه به ويژگي‌هاي آن در ابعاد گوناگون ضمن كارآمدي، فساد نيز در جامعه كاهش و قابل كنترل خواهدبود. بنابراين سوال اصلي اين مقاله اين است كه در انديشه و سيره امام رضا(ع) فساد چگونه كنترل و از بين مي رود؟يافته‌هاي اين مقاله با استفاده از روش هرمنوتيك اسكينري و باتكيه برمنابع اسنادي وكتابخانه اي نشان مي‌دهد كه امام رضا(ع)با توجه به شرايط سياسي و اجتماعي آن دوره و در تعامل با گروه‌هاي گوناگون برحكمراني مطلوب اسلامي تاكيد دارند كه اين نوع حكمراني داراي بنياني توحيدي مي‌باشد و ساختارحكومتي آن بنحوي است كه ماهيت وهدفي سعادت گرا دارد كه در كنار آن مردم قرار دارند كه در حوزه اجتماعي نقشي فعالانه دارد.از نظر ايشان اين حكومت با چنين ساختار اجتماعي وماهيت سياسي و بنياني فرهنگي و اعتقادي ضمن كارآمدي زمينه را براي هرگونه فساد از بين مي‌برد.