تاثير فرهنگ سياسي تبعي بر روند دموكراسي در دولت نهم و دهم

هر چند افزايش درآمدهاي ارزي ناشي از بالا رفتن قيمت نفت در بازارهاي جهاني، توان اين دولت در انجام اقداماتي چون پرداخت يارانه نقدي،توزيع سهام عدالت و اجراي پروژه مسكن مهر را بالا برد،اما ناخواسته به اقتدارگرائي دولت كه اينك خود را ولي نعمت مردم مي‌ديد،دامن زد تا جائي كه ثروت بيش از حد نفتي، ضرورت پاسخگو بودن در برابر گروه هاي پرسشگر را تحت الشعاع خود قرار داد و در نتيجه با رواج فرهنگ سياسي تبعي، دولت خود را از مشروعيت دموكراتيك بي‌نياز ديد. بهره‌مندي از درآمدهاي نفتي پشتوانه طرح آرمان‌هاي عامه‌پسند كه با تقويت ماهيت رانتير دولت، وابستگي اقشار ضعيف و متوسط جامعه به دولت  را افزايش داد، پاسخگوئي دولت در برابر مردم كه از لوازم تحقق دموكراسي در هر جامعه‌اي است را كاهش داد ، فرضيه اين نوشتار در پاسخ به سوال اصلي چرائي به محاق رفتن دموكراسي در دولت مدعي مردمسالاري، را تشكيل مي‌دهد. يافته‌هاي حاصل از پژوهش حاضر كه با استفاده از روش توصيفي-تحليلي انجام گرفته است، نشان مي‌دهد عدم توزيع عادلانه ثروت حاصل از درآمدهاي نفتي در دولت بهار و در نتيجه مواجهه مردم با اَشكال جديدِ «سرمايه‌داري رفاقتي» بازتوليد شده توسط قدرت‌هاي سياسي ثروت‌محور، ضمن كاهش ضرورت پاسخگوئي دولت در برابر شهروندان ، با سلب امكان تبديل ايرانيان به فاعلي شناسا و سوژه وتداوم بقاء آنان در حالت ابژه و سوژه‌ منقاد،فصل خزان دموكراسي در دوران حاكميت دولت بهار رقم خورد.