تداوم كثرت نيروهاي سياسي و عوامل مؤثر بر آن در ايران بعد از انقلاب اسلامي

نظريات متفاوتي در خصوص دموكراسي وجود دارد. يكي از ديدگاه هاي نسبتاً جديدي كه در اين رابطه مطرح شده ديدگاه كثرات گرايي دموكراتيك است. مطابق اين ديدگاه اساس دموكراسي، تعدد گروه‌هاي فعال در سياست و رقابتشان در قالب انتخابات براي كسب قدرت است. به طور كلي دموكراسي كثرت‌گرا بر سه اصل استوار است: تعدد منابع قدرت و گروه‌ها، نظام انتخاباتي رقابتي و عدم مطلوبيت مشاركت سياسي گسترده.پژوهش حاضر مي كوشد بر مبناي نظريه كثرت گرايي دموكراتيك نگاهي به وضعيت سياسي ايران در سال هاي پس از انقلاب اسلامي بيندازد. در ايران پس از انقلاب به دلايل مختلف احزاب سياسي حضور موثري در سياست نداشته اند و به جاي آن ها، جناح هاي سياسي در عرصۀ سياسي فعال بوده اند. سوال پژوهش حاضر اين است كه «علل تداوم كثرتِ نيروهاي سياسي فعال در عرصۀ سياسي ايرانِ پس از انقلاب چه بوده و اين كثرت چه تأثيري بر توسعه سياسي در ايران داشته است؟» فرضيه پژوهش هم اين است كه در سال هاي پس از انقلاب عليرغم تمايلي كه هر يك از جناح ها براي حذف جناح رقيب از عرصۀ سياسي داشته اند، تكثر جناح هاي سياسي تداوم داشته و اين تداوم ريشه در پايگاه اجتماعي جناح هاي مختلف داشته است. براي آزمون فرضيه از روش توصيفي-تحليلي و براي گردآوري داده ها از روش كتابخانه اي استفاده شده است. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه تداوم تكثر جناح هاي سياسي در سال هاي پس از انقلاب اسلامي و رقابت آن ها مانع از يكدست شدن كامل قدرت و از بين رفتن دموكراسي شده است.