بررسي و تحليل كاركرد عناصر داستاني در متون روايي (مطالعه موردي مكالمات حسنيه)

ادبيات و به خصوص ادبيات داستاني، ابزاري است كه از ديرباز به عنوان بستري براي انتقال اندوخته هاي فكري، فرهنگي و عقيدتي اديان و تمدن هاي مختلف بشري استفاده شده است. از سوي ديگر در قرن اخير و به موازات پيشرفت علوم بشري، تلاش هاي بسياري از سوي انديشمندان مسلمان براي بهرمندي هرچه بيشتر از منابع حديثي در حوزه هايي مانند طب، اقتصاد، روانشناسي و.. صورت پذيرفته است. در اين بين موضوعاتي مانند داستان كوتاه و رمان با توجه به ماهيت مدرني كه دارند در نگاه ابتدايي مباحثي غريبه با متون حديثي به نظر مي رسند؛ حال آنكه نوشته هايي را مي توان يافت كه ضمن دارا بودن وجه حديثي و روايي، در قالبي داستان محور و رمان گونه ارائه شده اند. رساله موسوم به مكالمات حسنيه از جمله اين نوشته ها است. در نوشتار پيش‌رو كه با روش توصيفي-تحليلي و با بهره گيري از منابع كتابخانه اي سامان پذيرفته، در پي پاسخ اين پرسش است كه: ابعاد و شئون تعامل عناصر داستاني و داده هاي روايي موجود در مكالمات حسنيه، در چه گستره اي قابل توصيف است؟ در اين مسير ضمن برشمردن جنبه هاي فني حوزه داستان‌نويسي مدرن در اين متن، ميزان گسترش مفاهيم روايي موجود در اين نوشته، در پرتو جلوه هاي هنري وابسطه به دانش داستانويسي، ارزيابي شده است كه اين مهم در نوع خود مي تواند جهت بازتوليد ادبي و هنري چنين نوشت‌ هايي، به صاحبان ذوق و اصحاب قلم راهكاري ارئه كند.