ارزيابي تطبيقي آراي علامه طباطبايي و علامه فضل‌الله در تفسيرآيه:«زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ»

از جمله عناويني كه از ديرباز در قرآن‏ كريم، به معركه آراي گوناگون مفسّران كشيده شده، تبيين هويت فاعل زينت‌گري در آيه چهارده سوره آل‌عمران است كه در آن، از موضوعِ تزيين شهوات و محبّت مردم نسبت به زنان، فرزندان، اموال، اسبان، چهارپايان و زراعت، سخن به ميان آمده است. در تبيين ماهيت فاعل تزيين، دو احتمالِ «خدا» و «شيطان»(يا «نفس امّاره») مطرح شده است. علامه طباطبايي ذيل آيه، با بررسي آيات مشابه و تبيين آراي مفسّران پيشين، فاعل زينت‏گري را شيطان مي‏داند. پس از ايشان علامه فضل‏‏الله، ضمن نقد آراء علامه، فاعل زينت‏گري را خدا دانسته است. عليرغم انجام پژوهش‌هايي با موضوع تطبيق آراي دو مفسّر ياد شده، تاكنون پژوهشي پيرامون اختلاف فوق، انجام نشده است؛ از اين رو، مقاله حاضر ابتدا با روش توصيفي-تحليلي به تبيين نظر علامه طباطبايي ذيل آيه و تطبيق نظر تفسيري ايشان با نظر علامه فضل‌‏الله پرداخته و در ادامه، با نقد و بررسي ادلّه طرفين، اين نتيجه براي نگارنده حاصل شد كه نقدهاي علامه فضل‌‏الله به علامه طباطبايي، ذيل آيه مورد بحث، وارد نبوده و ديدگاه علامه طباطبايي، به صواب نزديك‌‌‏تر است