روايات نهي از معاشرت با قوميت هاي خاص؛ در ترازوي نقد سندي و دلالي

مسئله پژوهش حاضر بررسي و مطالعه انتقادي رواياتي است كه مفاد آن ها پرهيز از معاشرت با پاره اي از قوميت ها و نژادهاي خاص مي باشد. اين سنخ از اخبار كه در ميراث روايي اماميه نيز وارد شده، موجب پديدار شدن برخي چالش ها و پرسشها بوده است. لذا نيك پيداست كه ضرورت اتخاذ موضع صحيح در مسئله و تبيين رويكرد شريعت در اين زمينه، از اهميت شاياني برخوردار است. جستار حاضر در پژوهشي توصيفي-تحليلي، ابتدا روايات مزبور را از خلال جوامع حديثي اماميه استخراج نموده و پس از تبيين آنها، از دو ناحيه سند و دلالت، آن ها را در سنجه تحليل افكنده است. برآيند پژوهش بيانگر آن است كه غالب اين روايات به ضعف سندي مبتلا بوده و در زمره اخبار آحاد محسوب مي شوند. از حيث دلالت نيز عرضه چنين رواياتي به كتاب، سنت، عقل و اخلاق، حكايت از نااستواري مضامين موجود در آنها دارد. لذا نگارنده دو نحوه مواجهه با اين اخبار پيشنهاد مي دهد: 1- توجيه و تأويل پاره اي از اين اخبار در پرتو ارائه تفسيري متكي و متصل به زمان و مكان؛ 2- رها كردن پاره اي ديگر از اين اخبار كه با قطعيات ديني در تنافي آشكار قرار مي گيرند.