جستاري تاريخي، تطبيقي و عقلاني پيرامون آيه ي« وَ احْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسانِي‏‏» در سنت اسلامي و عهد عتيق

درك ماهيت لكنت زباني موسي(ع) مي تواند گره‌گشاي برخي شبهات كلامي گردد كه ناظر به غيرمعقول بودن نقص جسماني، به‌ويژه معيوب بودن زبان رسول الهي است. هدف، درك حقيقت لكنت زباني منتسب به  اين پيامبر الهي است؛ بر اساس تلقي لغويون، مفسران و ودانشمندان و درك ديرپاي موجود در سنت اسلامي از آيه 27 سوره طه «وَ احْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسانِي‏» و نيز برخي اشارات قرآني و روايي ديگر، منظور از «عقدة» لكنت ظاهري و عضوي ايشان مي باشد. گام بعدي تطبيق نظريه مختار از متون اسلامي بر تصريحات و اشارات عهد عتيق با رويكردي زبان‌شناسانه به اين مسئله است. روش پژوهش توصيفي- تحليلي با رويكردي تطبيقي است. از نتايج اين پژوهش آن است كه: «لكنت به معناي عدم فصاحت، بلاغت و رسائي سخن به عللي ازجمله:كاستي اعتماد به نفس ناشي از قتل قبطي و تنگي سينه موسي(ع)، نظر راجح بوده و ديدگاه مألوف و شايع پيشين، يعني نقص عضو، در معرض ترديد و انكار قرار دارد. «عقدة»، در واقع دغدغه‌اي بوده كه موسي(ع) به هنگام بعثت خواستار برطرف شدن آن از خداوند سبحان شده بود و خداوند نيز با انتصاب هارون(ع) به وزارت ايشان، دعايش را مستجاب و آن مانع را برطرف ساخت. جالب آن كه آموزه‌هاي عهد عتيق نيز با دلالت زبان شناسانه و نيز معناگرايانه با صراحت بيشتري مؤيد و گوياي همين رأي اخير مي باشند.