مرور نظام‌مند و تحليل هم‌واژگاني مفاهيم و موضوعات مرتبط با همكاري در نوآوري

تحقق نوآوري بعنوان عامل بقا و پيشرفت در محيط متغير امروز به دليل ريسك و هزينه بالا و توزيع دانش و قابليت‏هاي مورد نياز آن بين بازيگران مختلف، مستلزم تعامل، همكاري و مشاركت است. درخصوص ماهيت و نحوه تعامل سازمان‌ها در حوزه نوآوري، طي حدود يك قرن اخير مفاهيم مختلفي شكل گرفته است كه هريك رويكرد، كاركرد و هدفي متفاوت دارد. نظر به اهميت تميز اين مفاهيم نزد پژوهشگران، سياستگذاران و دست‌اندركاران حوزه نوآوري، اين مقاله، با مرور نظام‌مند و تحليل هم‌واژگاني، ضمن بررسي سير تطور مفاهيم مرتبط با اين موضوع و مفاهيم و اصطلاحاتي كه در رابطه با اين مفهوم شكل گرفته و توسعه يافتند، به شناسايي تمايزات آن‌ها به‌لحاظ رويكرد، ماهيت، كاركرد و كانون تمركز مي‌پردازد. براساس نتايج اين پژوهش، سه عنصر نگاه سيستمي، نزديكي جغرافيايي و شبكه‌سازي را مي‌توان به‌عنوان اركان اصلي شكل‌گيري اين مفاهيم برشمرد كه البته ميزان گرايش به اين سه عنصر در مفاهيم مختلف همكاري در نوآوري متفاوت است. علاوه بر اين، براساس عناصر يادشده، مي‌توان مفاهيم را در سه دسته نگاه سيستمي، نگاه مكاني و نگاه شبكه‌اي دسته‌بندي كرد. حركت از مفاهيم اوليه همچون نزديكي و قرابت جغرافيايي به مفاهيم شبكه‌سازي و موضوعاتي اعم از تاب‌آوري و پايداري ضمن آنكه به نوعي دلالت بر توسعه مفهومي همكاري در نوآوري دارد، مي‌تواند ابزاري براي سنجش سطح بلوغ ميل به مشاركت در نوآوري باشد.