اثربخشي شناخت‌درماني مبتني بر حضور ذهن بر نشانه‌هاي ادراك درد در زنان سالمند

اهداف يكي از شايع‌ترين مسائل دوران سالمندي درد مزمن است. هدف رويكردهاي مبتني بر حضور ذهن ايجاد انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و تغيير نگرش‌ها نسبت به درد مي‌باشد. هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي شناخت‌درماني مبتني بر حضور ذهن بر نشانه‌هاي ادراك درد زنان سالمند بود. مواد و روش ها مطالعه نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري 1 ‌ماهه با گروه كنترل بود. جامعه آماري زنان 60 سال و بالاتر اصفهاني در سال 1402 بودند كه 30 نفر آن‌ها با روش نمونه‌گيري دردسترس و با استفاده از معيارهاي ورود انتخاب و به‌طور تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و كنترل مساوي گمارده شدند. ابزار پژوهش فرم كوتاه پرسش‌نامه‌ درد مك‌گيل بود. گروه آزمايش در 8 جلسه 2 ساعته مداخله را دريافت كردند و گروه كنترل در ليست انتظار قرار گرفت. داده‌ها با روش تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر و با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 25 مورد تحليل قرار گرفت. يافته ها ميانگين سني شركت‌كنندگان گروه آزمايش 3/37±64/07 و گروه كنترل 3/57±64/20، ميانگين نمره كل ادراك درد گروه‌هاي آزمايش و كنترل در مرحله پس‌آزمون به‌ترتيب 22/67 و 35/13 و در مرحله پيگيري به‌ترتيب 23/60 و 35/07 گزارش شد. نتايج نشان داد بين ميانگين 3 مرحله ارزيابي (پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري) در همه خرده‌مقياس‌ها و نمره كل تفاوت معني‌دار وجود دارد (0/01 P). نتايج آزمون بنفروني حاكي از اثربخشي درمان در مرحله پس‌آزمون و پيگيري براي همه خرده‌مقياس‌ها در مقايسه با گروه كنترل بود (05/P≤0). نتيجه گيري استفاده از مداخله شناخت‌درماني مبتني بر حضور ذهن به‌طور معني‌داري به كاهش ادراك درد در زنان سالمند منجر مي‌شود.