بررسي تأثير معنويت‌درماني مبتني بر مثبت‌انديشي بر افسردگي و خستگي زنان مبتلا به بتا تالاسمي ماژور شهر خرم‌آباد

سابقه و هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسي تأثير معنويت‌درماني مبتني بر مثبت‌انديشي بر افسردگي و خستگي زنان مبتلا به بتا تالاسمي ماژور در شهرستان خرم‌آباد بود. طرح اين پژوهش نيمه‌آزمايشي و از نوع پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. مواد و روش ها: جامعه آماري اين پژوهش شامل تمام زنان مبتلا به بيماري بتا تالاسمي ماژور مراجعه‌كننده به بيمارستان شهيد مدني شهر خرم‌آباد در سال 1400 بودند كه تمايل به شركت در اين پژوهش داشتند. با روش نمونه‌گيري در دسترس 40 نفر انتخاب و به صورت تصادفي، در دو گروه آزمايش (20 نفر) و گواه (20 نفر) گمارده شدند. گروه آزمايش 12 جلسه 90 دقيقه‌اي مداخله معنويت‌درماني مبتني بر مثبت‌انديشي (از طريق به چالش كشيدن افكار منفي، اثرات روان‌شناختي ارتباط و نيايش با خدا، صبر و تفكر معنوي) را دريافت كرد. در پژوهش حاضر، منظور از معنويت‌درماني مبتني بر مثبت‌انديشي، معنويت‌درماني وزيري و كاشاني و مثبت‌انديشي سليگمن، رشيد و پاركز است. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسش‌نامه حالات خلقي Lane و همكاران (2007) استفاده شد. يافته‌ها: براي تجزيه‌وتحليل داده‌هاي آماري و بررسي فرضيه‌هاي پژوهش از تحليل كوواريانس چندمتغيري و تك‌متغيري استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد معنويت‌درماني مبتني بر مثبت‌انديشي موجب بهبود افسردگي و خستگي زنان مبتلا به بتا تالاسمي ماژور در گروه آزمايش شده است (P 0.001) استنتاج: با توجه به نتايج اين پژوهش، معنويت‌درماني مبتني بر مثبت‌انديشي در كاهش افسردگي و خستگي بيماران تالاسمي ماژور مؤثر است. بنابراين، پيشنهاد مي‌شود مشاوران و درمانگران از معنويت ‌درماني مبتني بر مثبت‌انديشي براي كاهش افسردگي و خستگي استفاده كنند.