تأثير آموزش مهارت‌هاي مقابله ديني بر سلامت عمومي و سيستم‌هاي بازداري/فعال‌سازي رفتاري دختران نوجوان داراي مشكلات رفتاري

سابقه و هدف: دوران نوجواني به دليل تغييرات رواني و فيزيولوژيكي از حساس‌ترين دوران‌هاي رشدي است و اين مسئله سبب مي‌شود بيشتر نوجوانان وضعيت روان‌شناختي پايداري را تجربه نكنند و معمولاً با مشكلات رفتاري فراواني رودررو مي‌شوند. هدف اين پژوهش بررسي اثربخشي آموزش مهارت‌هاي مقابله ديني بر سلامت عمومي و سيستم‌هاي بازداري/فعال‌سازي رفتاري در دختران نوجوان داراي مشكلات رفتاري است. مواد و روش‌ها: روش اين پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه‌ي آماري پژوهش تمام دختران نوجوان داراي مشكلات رفتاري مراجعه‌كننده به مركز مشاوره آموزش‌وپرورش ناحيه 6 شهر مشهد در سال تحصيلي 98-99 بودند. در اين پژوهش 24 نفر از بين دانش‌آموزان داراي مشكلات رفتاري كه نمره بالاتري در پرسش‌نامه مشكلات رفتاري آخنباخCBCL) ) نسخه والدين كسب نمودن، انتخاب گرديدند و با روش نمونه‌گيري تصادفي در دو گروه 12 نفره جايگزين شدند. اعضاي گروه آزمايش در طول هشت جلسه هفتگي تحت آموزش‌ مهارت‌هاي مقابله ديني قرار گرفتند. از پرسش‌نامه سلامت عمومي (GHQ) و پرسش‌نامه سيستم‌هاي بازداري/فعال‌سازي رفتاري  (BIS/BAS)براي جمع‌آوري داده‌ها استفاده گرديد. تحليل داده‌ها با استفاده از شاخص‌هاي توصيفي و تحليل كواريانس يك متغيره در نرم افزار spss 21 صورت گرفت. يافته‌ها: نتايج به‌دست‌آمده نشان مي‌دهد آموزش مهارت‌هاي مقابله ديني موجب افزايش معنادار در عامل سلامت عمومي كلي (0.88) در مقياس اضطراب و كاركرد اجتماعي بالاترين افزايش و در عامل سيستم‌‌هاي بازداري/فعال‌سازي رفتاري مقياس پاسخ‌دهي به پاداش (0.80) شده است  (0.001 p). استنتاج: با توجه به يافته‌هاي پژوهش، مهارت‌هاي مقابله ديني به‌منظور افزايش سلامت عمومي و بهبود سيستم‌هاي بازداري/فعال‌سازي رفتاري در دختران نوجوان داراي مشكلات رفتاري مؤثر بوده است بنابراين پيشنهاد مي‌شود مشاوران از مهارت‌هاي مقابله ديني براي فعاليت با نوجوانان استفاده نمايند.