بررسي مباني اخلاق پزشكيزكرياي رازي و قطب الدين شيرازي

موضوع اخلاق پزشكي بررسي مجموعه آداب و رفتاري است كه ضرورت دارد صاحبان مشاغل پزشكي آن را رعايت كنند. پيشرفت دانش پزشكي و روش هاي نوين تحقيقات زيست شناختي، تعارضات اخلاقي مختلفي را به وجود آورده است كه لزوم توجه به اخلاق پزشكي را بيش از پيش ايجاب مي نمايد. در ايران و تمدن اسلامي نيز اخلاق پزشكي سابقه ديرينه اي دارد. در دوران تمدن اسلامي، دو تن از دانشمندان بزرگ جهان اسلامي يعني زكرياي رازي و قطب الدين شيرازي، مباحث مهمي را در زمينه اخلاق پزشكي مطرح ساخته اند. هدف از اين تحقيق، بررسي مباني اخلاق پزشكي از منظر زكرياي رازي و قطب الدين شيرازي است. روش تحقيق در اين پژوهش از نوع توصيفي تحليلي مبتني بر گردآوري اطلاعات به شيوه كتابخانه اي است. به طور كلي، رازي به عقل گرايي و قطب الدين شيرازي به شريعت گرايي و خدامحور بودن شهرت داشته اند . در مبحث اخلاق پزشكي، رازي به مباحث ارتباط پزشك و بيمار، ارتباط بين بيمار و پزشك، صلاحيت علمي و عملي پزشك، رازداري پزشك و اعتقادات بيمار توجه كرده است و قطب الدين شيرازي بايسته هاي اخلاقي طبيب را در ده اصل بيان نموده است. بررسي ديدگاه هاي رازي و علامه قطبالدين شيرازي در زمينه اخلاق پزشكي از منظر طب سنتي ايران نشان بيانگر اين است كه رازي و قطب الدين شيرازي، همانند بسياري از پزشكان مقيّد به اصول اخلاقي در رابطه بين پزشك و بيمار بوده، رعايت اصول اخلاقي را از ملزومات حرفه اي مي دانستند و در حيطه هاي مختلفي مانند صلاحيت هاي رفتاري وهمچنين مسائل تخصصي درماني، به مسئله اخلاق پزشكي توجه داشته اند .