بررسي ارتباط سبك هاي دلبستگي به خدا، تابآوري و شفقت به خود با رضايت زناشويي

سابقه و هدف: رضايت زناشـويي احسـاسي عينـي از خشنودي و لذت تجربه‌شده‌ي زن و مرد با توجه به تمام جنبه‌هاي ارتباط زناشويي اسـت؛ ازاين‌رو هدف پژوهش حاضر بررسي ارتباط سبك‌هاي دل‌بستگي به خدا، تاب‌آوري و شفقت به خود با رضايت زناشويي زوجين شهر اصفهان است. مواد و روش‌ها: اين پژوهش توصيفي و هم‌بستگي بود. جامعه‌ي پژوهش شامل تمام زوجين مراجعه‌كننده به كلينيك‌هاي روان‌شناسي و فرهنگ‌سراهاي خانواده‌ي شهر اصفهان در سال 1۴۰۱ و ۱۴۰۲ به تعداد 420 نفر بود كه به روش نمونه‌گيري هدفمند و داوطلبانه 110 زوج (زوج 44 زن و 66 مرد) انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسش‌نامه‌هاي دل‌بستگي به خدا (QAG)، شفقت به خود (SCS، تاب‌آوري (RQ) و رضايتمندي زناشويي (MSQ) بود. داده‌‌ها از طريق روش ضريب هم‌بستگي پيرسون و تحليل رگرسيون گام‌به‌گام با استفاده از نرم‌افزار  SPSS-23 تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه دل‌بستگي به خدا، تاب‌آوري و شفقت به خود با رضايت زناشويي زوجين شهر اصفهان ارتباط معناداري دارد (0.01P ،  0.28, 0.26=r) . همچنين، از بين متغيرهاي پيش‌بين پژوهش، متغيرهاي دل‌بستگي به خدا (با آماره‌ي t برابر با 81.2) و شفقت به خود (با آماره‌ي t برابر با 49.2) مي تواند تغييرات مرتبط با رضايت زناشويي زوجين شهر اصفهان را پيش‌بيني كند و از بين مؤلفه‌هاي دل‌بستگي به خدا، مؤلفه‌هاي پايگاه مطمئن، اعتراض به جدايي، جست‌وجوي مجاورت و درك مثبت به خدا  با رضايت زناشويي ارتباط معناداري دارد و نيز بين مؤلفه‌هاي مهرباني با خود، اشتراكات انساني و به‌هشياري يا ذهن‌آگاهي با رضايت زناشويي ارتباط معناداري وجود دارد (0.01P ). استنتاج: نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه سبك‌هاي دل‌بستگي به خدا و ابعاد آن و شفقت ممكن است در ميزان رضايت زناشويي نقش داشته باشد.