اسناد و قوانين بالادستي جمهوري اسلامي ايران ناظر بر حقّ سلامت و حقوق بيمار: مطالعه كيفي

سابقه و هدف: حق بر سلامت و حقوق بيمار يكي از حقوق بنيادين در اسلام و نظام‌هاي حقوقي و گنجاندن آن در اسناد و قوانين بالادستي هر كشور بيانگر اهتمام آن نظام به كرامت انساني است. اين مطالعه با هدف بررسي اسناد و قوانين بالادستي جمهوري اسلامي ايران ناظر بر حقّ سلامت و حقوق بيمار صورت گرفته است. مواد و روش‌ها: اين پژوهش از نوع كيفي و تحليل محتواست. گام‌هاي پژوهش در اين مطالعه شامل نمونه‌گيري با استفاده از روش تمام‌شماري 9 سند و قانون بالادستي جمهوري اسلامي ايران بوده است. براي اطمينان از صحّت دريافت محتوا، سه واحد با عناوين واحد متن، واحد شمارش و واحد تحليل در نظر گرفته شد و پس از كدگذاري، ساخت و تحليل مقوله، نسبت به استخراج  واحدهاي معنايي در هريك از اسناد و قوانين بالادستي اقدام به عمل آمد. يافته‌ها: از 9 سند رسمي در اسناد و قوانين بالادستي نظام جمهوري اسلامي ايران، مرتبط با سلامت افراد و حقوق بيماران، درمجموع  162 كد در بخش‌هاي مرتبط به هر سند استخراج شدند كه واحدهاي معنايي آن‌ها شامل پيشگيري 27 واحد، حمايتي 39 واحد، خدماتي 27 واحد، مراقبتي 13 واحد، گروه‌هاي خاص 4 واحد و راهبردي 38 واحد بوده‌اند. استنتاج: بيشترين واحدهاي معنايي به‌دست‌آمده مربوط به حمايتي و كمترين آن به گروه‌هاي خاص تعلّق گرفت كه بيانگر نقش اندك توجه به حقوق سلامت گروه‌هاي خاص در اسناد بالادستي است. بنابراين لازم است درخصوص توسعه آن در اسناد و قوانين بالادستي مطالعات لازم صورت گيرد.