اثربخشي آموزش حافظۀ كاري بر حل‌مسأله، بازداري شناختي، نگرش به رياضي و اضطراب رياضي دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري رياضي

هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي آموزش حافظۀ كاري بر بهبود حل‌مسأله، بازداري شناختي، نگرش به رياضي و اضطراب رياضي دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري رياضي بود.   روش: مطالعه حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي دانش‌آموزان دختر و پسر داراي اختلال يادگيري رياضي دوره ابتدايي مراكز اختلالات يادگيري شهر اصفهان بود كه در سال تحصيلي 1400-1401 به اين مراكز مراجعه نموده‌اند. در اين راستا 30 نفر از دانش‌‌آموزان به روش هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفي در گروه آزمايش و گروه كنترل جايگزين شدند. گروه آزمايشي مداخلات مبتني بر حافظۀ كاري را در 14 جلسه و به مدت 60 دقيقه دريافت كردند. آزمودني‌‌ها قبل و بعد از آموزش، به پرسشنامه‌هاي حل‌‌مسأله محقق ساخته، آزمون استروپ عددي جان رايدلي (1935)، نگرش به رياضي آيكن (1971) و اضطراب رياضي چيو و هنري (1990) پاسخ دادند.   يافته‌ها: نتايج تحليل واريانس آميخته نشان داد كه آموزش مبتني بر حافظۀ كاري بر افزايش مهارت حل‌مسأله، كاهش بازداري شناختي، افزايش نگرش به رياضي و كاهش اضطراب رياضي در سطح (01/0) اثربخش و معنادار بود.   نتيجه‌گيري: بنابراين بر اساس اثربخش بودن آموزش مبتني بر حافظۀ كاري بر متغيرهاي شناختي- عاطفي دانش‌‌آموزان داراي اختلال رياضي، اين مداخله مي‌تواند در بهبود اين مهارت‌ها در دانش‌‌آموزان با اختلال يادگيري رياضي كمك نمايد.